وقتی درباره این جام جهانی حرف میزنیم، فقط به جدول ردهبندی نگاه نمیکنیم؛
چرا که بعضی دستاوردها با امتیاز شمرده نمیشوند، با شرایطی که در آن به دست آمدهاند ارزش پیدا میکنند. تیم ملی با هدایت یک سرمربی ایرانی، پس از سالها دوباره به جام جهانی رسید؛ اما این فقط آغاز ماجرا بود.
اردوهایی که هرگز شبیه برنامهریزی تیمهای بزرگ نبود، بازیهای تدارکاتی که یکی پس از دیگری از دست رفت، دردسرهای ویزا، جنگ تحمیلی و مشکلات لجستیکی که هر روز سایه تازهای روی تیم میانداخت، میتوانست هر مجموعهای را از مسیر خارج کند.
با این حال، این تیم از پا ننشست. در چنین شرایطی، ثبت یک جام جهانی بدون شکست فقط یک آمار نیست؛ سندی است بر توان مدیریتی یک کادر فنی و شخصیت تیمی بازیکنانی که اجازه ندادند هیچیک از این موانع بهانهای برای عقبنشینی شود.
اینکه سرمربی ایران به نخستین مربی تاریخ فوتبال کشور تبدیل شد که جام جهانی را بدون شکست به پایان رساند، اتفاق کوچکی نیست؛ اتفاقی است که سالها بعد هم در کتابهای تاریخ باقی خواهد ماند. جدول، پاداش شایستگی و لیاقت این تیم را نداد اما نمایش ایران چیزی کمتر از یک تیم صعودکننده نبود.
این تیم برابر رقبایش عقب ننشست، شخصیت خود را حفظ کرد و تا آخرین دقیقه برای حقش جنگید. گاهی فوتبال میان «صعود» و «شایستگی صعود» فاصله میاندازد؛ اما تاریخ معمولاً این دو را از هم تشخیص میدهد.
آن چه از این جام جهانی باقی میماند، فقط یک رکورد بیشکست نیست؛ بازگشت اعتماد به توان مربی ایرانی و تیمی است که ثابت کرد حتی در سختترین مسیرها هم میتوان سربلند از زمین بیرون آمد.
