نتایج پرسپولیس در نیم‌فصل دوم لیگ برتر، این گزاره را تقویت می‌کند که باشگاه بهتر بود در ابتدای فصل، در قبال پروژه فنی با محوریت وحید هاشمیان، صبر استراتژیک بیشتری به خرج دهد.

پرسپولیس اما صبور نبود؛ تیمی که برای بازگشت سریع به نتایج مطلوب و آرام کردن فضای احساسی پیرامون خود، به یک «نقطه قطع» نیاز داشت و هاشمیان به همان گزینه بدل شد. شاید زمان انتخاب او برای هدایت پرسپولیس زود بود، اما برای پایان همکاری، تصمیم‌گیران تردیدی به خود راه ندادند و مسیر تغییر، با سرعت طی شد.

پس از آن، باشگاه ناگزیر به سراغ گزینه خارجی رفت. نخست برانکو ایوانکوویچ که پاسخ منفی داد؛ سپس اوسمار ویرا که با کارنامه‌ای موفق در تایلند و تجربه قهرمانی با پرسپولیس، بار دیگر به عنوان راه‌حل معرفی شد.

با این حال، باید واقع‌بین بود: تیمی که اوسمار پیش‌تر با آن به جام رسید، محصول یک چرخه فنی ممتد از دوران برانکو تا یحیی گل‌محمدی بود؛ تیمی با هویت تثبیت‌شده، ساختار روشن و ستون‌های فنی مشخص. پرسپولیسِ امروز اما در حال گذار است؛ نشانه‌های ثبات تاکتیکی محدود است و از بلندپروازی‌های سال‌های قهرمانیِ پیاپی، فعلاً رد پررنگی دیده نمی‌شود.

با این همه، پرسش اصلی اینجاست: در این شرایط چه باید کرد؟ ساده‌ترین تصمیم، تکرار چرخه برکناری است؛ تصمیمی که علاوه بر تحمیل هزینه مالی، بار روانی تازه‌ای به تیم وارد می‌کند و فرآیند بازسازی را هر بار از نقطه صفر آغاز می‌سازد. تجربه سال‌های اخیر فوتبال ایران نشان داده تغییرات پیاپی روی نیمکت، بیش از آن‌که درمان باشد، تعویق بحران است.

پرسپولیس در مقطع فعلی راهی جز «مدیریت بحران از درون» ندارد. تثبیت کادرفنی، تعریف نقش‌ها، و بازسازی تدریجی هویت تیمی، پیش‌شرط هر جهش فنی است. به بیان روشن‌تر، حفظ اوسمار نه از سر ناچاری، بلکه یک انتخاب راهبردی برای قطع چرخه بی‌ثباتی است؛ انتخابی که می‌تواند به تیم فرصت بازتعریف و به کادر فنی زمان اصلاح بدهد.

پرسپولیس و اوسمار اکنون فقط لیگ برتر را دارند؛ تورنمنتی که عملاً تنها مسیر باقی‌مانده برای معنا بخشیدن به فصل جاری است. از دست رفتن این هدف، به معنای از دست رفتن فصل خواهد بود...

بیشتر بخوانید: سروش رفیعی: بهتر بود اصل ماجرا را از خودم می‌پرسیدید/ کلاً شرایط خوب نیست