امروز پنجشنبه ۳۰ بهمن، طلیعه‌ی ماهی است که خداوند آن را «ماه خود» خوانده است؛ ماه نزول قرآن، ماه بازگشت، ماه پالایش جان و صفای باطن. رمضان ۱۴۴۷، بار دیگر در می‌زند؛ نه فقط بر درِ خانه‌ها، که بر درِ دل‌ها.
بیایید با هم، نه در هیاهوی تقویم، که در خلوت روح، به استقبالش برویم.

ماه مبارک رمضان؛ ماه میهمانی خدا
رمضان، صرفاً امساک از نان و آب نیست؛
امساک از کینه است،
امساک از غفلت است،
امساک از آن «منِ» سنگینی که میان ما و خدا فاصله انداخته است.

در این ماه، زمین بوی آسمان می‌دهد و زمان رنگ ابدیت می‌گیرد. هر سحر، تمرینی است برای برخاستن از خواب عادت؛ و هر افطار، درسی است برای فهم نعمت‌هایی که سال‌ها بی‌توجه از کنارشان گذشته‌ایم.

ماه مبارک رمضان؛ ماه نزول قرآن
این ماه، ماه قرآن است؛ همان کتابی که در شب قدر بر قلب پیامبر اکرم (ص) تابیدن گرفت و تاریخ را دگرگون ساخت.
خداوند فرمود: «شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ…»
رمضان یعنی بازگشت به کلامی که انسان را از تنگنای زمین به وسعت آسمان می‌برد. هر آیه، چراغی است؛ هر تلاوت، شست‌وشوی جان.

سحرهای ماه مبارک رمضان؛ لحظه گفت‌وگوهای عاشقانه
سحرهای رمضان، زمان نجواست؛
آن‌گاه که شهر در سکوت است، دل‌ها بیدارترند.
در آن لحظات، فاصله‌ها کوتاه می‌شود؛ دعا سبک‌تر بالا می‌رود؛ اشک معنا پیدا می‌کند.
چه زیباست که پیش از طلوع فجر، انسان پیش از خورشید بیدار شود و بگوید:
خدایا!
پیش از آنکه لب از طعام ببندم؛دلم را از هر چه غیر توست ببند.
پیش از آنکه از آب چشم بپوشم؛ چشمم را به نور خودت روشن کن.

ماه مبارک رمضان؛ مدرسه خودسازی
روزه، تمرین اراده است؛
تمرین آزادی از اسارت عادت‌ها.
گرسنگیِ آگاهانه، ما را به یاد گرسنگان می‌اندازد؛
تشنگیِ چند ساعته، ارزش جرعه‌ای آب را می‌فهماند؛
و سکوتِ زبان، ما را با صدای وجدان آشنا می‌کند.
رمضان، مدرسه‌ای است که در آن:
صبر، درس اول است؛
اخلاص، درس دوم؛
و محبت، امتحان پایانی.

شب‌های قدر؛ احیای فرصت های دوباره
در میانه این ماه، شب‌هایی نهفته است که «خَیْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْر» می باشد.
شب‌هایی که تقدیرها نوشته می‌شود و دل‌ها دوباره متولد می‌گردند.
در آن شب‌ها، انسان می‌تواند پرونده‌ای تازه برای خویش بگشاید؛
می‌تواند از خدا بخواهد که نه فقط روزی و عافیت، بلکه «بصیرت» عطا کند؛
بصیرتی که راه را در غبار فتنه‌ها روشن نگه دارد.

ماه مبارک رمضان و جامعه
ماه رمضان، فقط خلوت فردی نیست؛
ماه همدلی اجتماعی است.
سفره‌ای که گسترده می‌شود، اگر سهمی از آن به نیازمندی برسد، نورانی‌تر است.
نمازی که خوانده می‌شود، اگر با درد مردم همراه باشد، عمیق‌تر است.
دعایی که برای خود می‌کنیم، اگر برای امت نیز باشد، مقبول‌تر است.

ماه مبارک رمضان ۱۴۴۷؛ فرصت همگرایی ملی و تقویت حکمرانی عادلانه

فرارسیدن ماه مبارک رمضان ۱۴۴۷ هجری قمری، فرصتی مغتنم برای بازاندیشی در ابعاد معنوی، اجتماعی و راهبردی زندگی ملی است. این ماه، که به برکت نزول قرآن در خلوت آغازگر تحولی بزرگ در تاریخ بشریت شد، امروز نیز می‌تواند الهام‌بخش اصلاح، همدلی و انسجام در جامعه اسلامی باشد.
در شرایطی که کشور با پیچیدگی‌های اقتصادی، فشارهای بیرونی و تحولات منطقه‌ای مواجه است، تقویت سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی ضرورتی انکارناپذیر به شمار می‌آید. تجربه‌های تاریخی نشان داده است که امنیت پایدار، بر پایه رضایت نسبی اقتصادی و عدالت اجتماعی استوار می‌شود.

ماه رمضان می‌تواند بستری برای:
-ارتقای سیاست‌های حمایتی از اقشار آسیب‌پذیر؛
- تقویت نظارت بر بازار کالاهای اساسی؛
-تسریع در اصلاحات ساختاری اقتصادی؛
- و تعمیق گفت‌وگوی صادقانه میان دولت و مردم باشد.

در این ماه مبارک، همدلی ملی و انسجام اجتماعی، مهم‌ترین سرمایه کشور دربرابرفشارهای خارجی و جنگ‌های ترکیبی است. هراقدام ملموس در جهت کاهش دغدغه‌های معیشتی، افزاینده امید عمومی و تقویت‌کننده امنیت ملی خواهد بود.

ماه مبارک رمضان، ماه اخلاق، عدالت و مسئولیت‌پذیری است. امید است با بهره‌گیری از این فرصت معنوی، گام‌هایی عملی در جهت تحکیم عدالت اقتصادی، صیانت از کرامت مردم و تقویت همگرایی ملی برداشته شود.

ماه مبارک رمضان و حکمرانی؛ از معنویت فردی تا مسئولیت ساختاری

ماه رمضان ۱۴۴۷ در حالی آغاز می‌شود که بخشی از جامعه زیر فشار تورم مزمن، نابرابری درآمدی و سختی های اقتصادی قرار دارد. در چنین شرایطی، تقلیل رمضان به آیینی فردی، نادیده‌گرفتن ظرفیت اجتماعی و سیاسی آن است.
قرآن، که نخستین جرقه‌هایش در غار حرا روشن شد، صرفاً برای عبادت فردی نازل نشد؛ پیام آن عدالت، مبارزه با تبعیض و دفاع از محرومان بود. بنابراین، ماه مبارک رمضان باید به معیاری برای سنجش کارآمدی و عدالت در حکمرانی تبدیل شود.

چند محور اساسی در این چارچوب قابل طرح است:

۱. امنیت اقتصادی به مثابه زیرساخت امنیت ملی
ناکارآمدی اقتصادی و استمرار فشار معیشتی، فرسایش سرمایه اجتماعی را در پی دارد. سرمایه اجتماعی، ستون امنیت داخلی است. هرگونه غفلت از بهبود وضعیت معیشت مردم، تبعات امنیتی بلندمدت خواهد داشت.

۲. مبارزه واقعی با فساد
فساد ساختاری و رانت‌های پنهان، مهم‌ترین تهدید علیه عدالت و اعتماد عمومی‌اند. روزه‌داری مسئولان، زمانی معنا می‌یابد که در تصمیم‌های شفاف و برخورد بی‌ملاحظه با تخلفات جلوه‌گر شود.

۳. ضرورت بازتوزیع عادلانه حمایت‌ها
سیاست‌های حمایتی باید هدفمند، داده‌محور و عاری از نگاه تبلیغاتی باشد. افزایش حمایت از دهک‌های پایین، اصلاح نظام یارانه‌ای و مهار سوداگری در بازار مسکن و کالاهای اساسی، اقداماتی فوری و ضروری‌اند.

۴. گفت‌وگوی صادقانه با جامعه
در عصرجنگ شناختی، پنهان‌کاری و آمارهای غیرشفاف، بیش از هر چیز به بی‌اعتمادی دامن می‌زند. گفت‌وگوی صریح با مردم درباره چالش‌ها و راهکارها، تقویت‌کننده انسجام ملی است.
رمضان می‌تواند نقطه آغاز «خوداصلاحی ساختاری» باشد؛ اصلاحی که از وجدان فردی آغاز می‌شود، اما باید در سیاست عمومی و تصمیم اقتصادی تجلی یابد.
اگر این ماه بدون اقدام عملی برای کاهش رنج اقشار ضعیف سپری شود، فرصت مهمی از دست خواهد رفت.
اما اگرماه مبارک رمضان به زمان تصمیم‌های شجاعانه اقتصادی و عدالت‌محور بدل گردد، می‌تواند به تقویت امنیت ملی، افزایش امید اجتماعی و بازسازی اعتماد عمومی بینجامد.

نجوا در آستانه ماه مبارک رمضان ۱۴۴۷
ای خدای مهربان،
رمضان را برای ما
نه فقط ماه روزه،
که ماه دگرگونی قرار ده.
دل‌های خسته را آرامش ببخش،
قلم‌ها را در مسیر حق استوار بدار،
و ما را از آنان قرار ده که
در این ماه،
نه تنها شکم،
که دلشان نیز روزه‌دار است.

روزه داران عزیز؛
چه نیکوست که امسال،
با نیت «تزکیه دل و تعمیق بصیرت»،
به استقبال رمضان برویم؛
رمضانی که شاید برای برخی آخرین فرصت باشد و برای برخی آغاز راهی تازه.

الهی…
در این سحرهای آرام،
که زمین در سکوت است و آسمان نزدیک،
ما را از خواب غفلت بیدار کن.

پروردگارا!
گرسنگی ما را نردبان فهم درد محرومان قرار ده؛
تشنگی ما را پلی برای رسیدن به زلال معرفت کن؛
و سکوت روزه‌مان را به ذکر دائمی بدل ساز.

ای مهربان‌ترین،
ما را از آنان قرار ده که رمضان را
نه فقط در تقویم،
که در قلب خویش آغاز می‌کنند.
آمین یا رب العالمین.