خبرگزاری مهر؛ گروه استانها: سنندج، صبحی سرد و بارانی اما پرشور را تجربه کرد؛ جایی که خیابانهایش از ساعتهای ابتدایی روز، میزبان مردمی شد که با گامهایی استوار، پرچمهای برافراشته و شعارهایی ریشهدار، بار دیگر وفاداری خود را به آرمانهای انقلاب اسلامی فریاد زدند.
راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال در سنندج، صحنهای از همدلی، آگاهی و حضور نسلهای مختلف بود؛ از دانشآموزان پرچمبهدست تا پدران میانسالی که با صدایی رسا «مرگ بر آمریکا» را فریاد میزدند.
بیستودوم بهمن، تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ روزی است که هر سال، خیابانهای شهرهای ایران به صحنه روایت دوباره انقلاب تبدیل میشود.
سنندج، بهعنوان قلب تپنده استان کردستان، امسال نیز شاهد حضور گسترده و معنادار مردمی بود که با وجود سرمای زمستان و بارش باران، از ساعات اولیه صبح خود را به مسیرهای راهپیمایی رساندند.
این حضور، نهتنها یک حرکت نمادین، بلکه تجلی باور، هویت و ایستادگی مردمی بود که انقلاب را زنده و پویا میخواهند.
شهر از پرچم پوشیده شده بود
از میدان آزادی تا خیابانهای منتهی به محل تجمع پایانی، پرچمهای سهرنگ ایران در دستان پیر و جوان موج میزد.
صدای سرودهای انقلابی با شعارهای «اللهاکبر»، «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» و «مرگ بر آمریکا» در هم آمیخته بود و فضای شهر را رنگ و بوی حماسی بخشیده بود.
مغازهداران، رهگذران و خانوادهها، هر یک به شکلی در این حضور جمعی سهیم بودند؛ گویی سنندج برای چند ساعت، یک صدا شده بود.
کارمندی که حضور را وظیفه میداند
در میان جمعیت، یک کارمند ادارهای دولتی که پلاکاردی با مضمون حمایت از انقلاب در دست داشت، درباره انگیزه حضورش گفت: من هر سال در راهپیمایی ۲۲ بهمن شرکت میکنم، چون معتقدم این حضور، پاسخ عملی به همه فشارها و تبلیغات منفی دشمنان است، ما با همین قدمها نشان میدهیم که پای کشور و انقلابمان ایستادهایم.
وی تأکید کرد: حضور مردم، مهمترین سرمایه اجتماعی نظام است و راهپیمایی ۲۲ بهمن فرصتی برای نمایش این سرمایه به جهان محسوب میشود.
معلمی که کلاس درس را به خیابان آورد
چند قدم آنطرفتر، یک معلم در حالی که به همراه همکارانش در راهپیمایی شرکت کرده بود، نگاه تربیتیتری به این روز داشت: برای ما معلمها، ۲۲ بهمن فقط یک مراسم نیست؛ یک درس زنده است. دانشآموزان باید ببینند که مردم چگونه از تاریخ و هویتشان دفاع میکنند. امروز خیابان، کلاس درس ماست.
وی معتقد بود: انتقال مفاهیم انقلاب، بیش از کتابهای درسی، در چنین صحنههایی شکل میگیرد؛ جایی که نسل جدید، معنای مشارکت اجتماعی را با چشم میبیند.
دانشآموزان پرچمبهدست؛ نسل آینده انقلاب
در میان جمعیت، دو دانشآموز که پرچمهای کوچک ایران را در دست داشتند و با شور کودکانه شعار میدادند، توجه هر رهگذری را جلب میکردند. یکی از آنها گفت: ما با مدرسه آمدیم پرچم را دوست داریم و خوشحالیم که امروز کنار هم برای انقلابمان حضور یافتهابم.
دانشآموز دیگر، در حالی که پرچم را بالاتر میبرد، اضافه کرد: معلمما گفته ۲۲ بهمن یعنی آزادی. ما هم آمدیم که نشان بدهیم ایران را دوست داریم.
این حضور پرنشاط، نشان میداد که مفاهیم انقلاب همچنان در میان نسلهای جدید زنده است و به زبان ساده و صمیمی منتقل میشود.
فریاد یک پدر میانسال؛ «مرگ بر آمریکا»
در نقطهای از مسیر، پدری میانسال با چهرهای مصمم، در حالی که همراه خانوادهاش راهپیمایی میکرد، با صدایی رسا شعار «مرگ بر آمریکا» را فریاد زد. وی در گفتوگویی کوتاه گفت: این شعار از روی احساس نیست، از روی تجربه است، ما سالهاست فشار و تحریم را دیدهایم. حضور امروز ما یعنی تسلیم نمیشویم.
وی تأکید کرد: نسل او، سختیهای زیادی را پشت سر گذاشته و حالا وظیفه دارد این تجربه را به فرزندانش منتقل کند.
همدلی نسلها در یک قاب
یکی از ویژگیهای برجسته راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال در سنندج، حضور همزمان نسلهای مختلف بود؛ کودکانی که بر دوش پدران نشسته بودند، جوانانی که با شور شعار میدادند و سالمندانی که آرام اما مصمم قدم برمیداشتند. این همدلی، تصویری روشن از پیوستگی تاریخی انقلاب ارائه میداد؛ پیوستگیای که در خیابانهای شهر قابل لمس بود.
شعارها، زبان مشترک مردم
شعارهای مردمی، تنها تکرار جملهها نبود؛ بلکه بازتابی از خواستهها و باورها محسوب میشد. «مرگ بر آمریکا» بهعنوان یکی از محوریترین شعارها، بارها از زبان پیر و جوان شنیده شد و نشان داد که این موضع، همچنان در ذهن و دل مردم جای دارد. در کنار آن، شعارهای وحدتآفرین و ملی، فضای راهپیمایی را منسجم و پرانرژی کرده بود.
راهپیمایی ۲۲ بهمن در سنندج، بار دیگر نشان داد که انقلاب اسلامی، پدیدهای زنده و مردمی است؛ پدیدهای که با حضور آگاهانه اقشار مختلف، معنا پیدا میکند. از کارمند و معلم گرفته تا دانشآموزان پرچمبهدست و پدران میانسال، همه در یک مسیر قدم زدند تا پیام واحدی را مخابره کنند: سنندج، همچنان پای انقلاب ایستاده است.
این حضور پرشور، بیشک نه فقط یادآور گذشته، بلکه نشانهای از استمرار یک راه در آینده است.
