به گزارش همشهری‌آنلاین، داستان استقلال در فصل جاری، شباهت عجیبی به قصه‌های حماسی دارد؛ جایی که قهرمان داستان با کوله‌باری از خستگی و جراحت، باید فرسنگ‌ها دورتر از خانه‌اش برای بقا بجنگد. امشب، ورزشگاه آل‌مکتوم دوبی، صحنه‌ نمایشی است که اگرچه نام استقلال را به‌عنوان میزبان بر پیشانی دارد، اما خبری از سکوهای آبی نیست. شاگردان ریکاردو ساپینتو در حالی به مصاف الحسین اردن می‌روند که تقویم، حکم به میزبانی آنها داده، اما جغرافیا ‌ساز مخالف می‌زند. اجبار به بازی در امارات، انگار استقلال را به یک تبعیدی خودخواسته تبدیل کرده است. مرد پرتغالی که در هفته‌های اخیر فشار خردکننده‌ای را روی شانه‌هایش حس کرده، خوب می‌داند که در لیگ قهرمانان آسیا۲، فرصتی برای اشتباه یا بهانه‌جویی نیست. او که با هیجان و فریادهای کنار زمینش شناخته می‌شود، حالا باید این شور را به ساق‌های خسته‌ بازیکنانی تزریق کند که از هتل به فرودگاه و از فرودگاه به مستطیل سبز کوچ می‌کنند.

الحسین اردن برای فوتبال ایران نام ناشناخته‌ای نیست. آنها همان تیمی هستند که در مرحله گروهی، یقه سپاهان محرم نویدکیا را در اردن گرفتند و ثابت کردند که فوتبال این کشور دیگر آن حریف دست‌وپابسته قدیمی نیست. استقلال هم در همین مسیر، تجربه‌ تلخ و شیرینی با دیگر نماینده اردن، یعنی الوحدات، داشت. پیروزی مقتدرانه در تهران و تساوی غافلگیرکننده در بازی برگشت، به ساپینتو و کادر فنی‌اش آموخته است که تیم‌های اردنی، استاد استفاده از لحظه‌های غفلت و ضدحملات ویرانگر هستند. الحسین با همان استراتژی صبورانه‌ای به دوبی می‌آید که پیش از این سپاهان را کلافه کرده بود. آنها می‌آیند تا با بستن فضاها و تکیه بر قدرت بدنی بالای بازیکنانشان، استقلال را به بن‌بست تاکتیکی بکشانند.
وضعیت استقلال در هفته‌های اخیر، چیزی شبیه به راه‌رفتن روی لبه تیغ بوده است. نوسان در نتیجه‌گیری و خستگی مفرط ناشی از سفرهای پیاپی، باعث شده که منتقدان تیزتر از همیشه قلم بزنند. اما لیگ قهرمانان همیشه برای آبی‌ها حکم یک آزمون بزرگ را داشته است.

امشب، ستاره‌های استقلال، نه فقط برای صعود به یک‌چهارم نهایی، بلکه برای بازگرداندن آرامش به اردوی خودی می‌جنگند. امشب زیر نورافکن‌های ورزشگاه آل‌مکتوم، استقلال باید ثابت کند که حتی اگر آسمانش را از او بگیرند، باز هم می‌تواند ستاره‌هایش را در غربت پیدا کند. بازی با الحسین، فقط یک مسابقه فوتبال نیست؛ یک آزمون شخصیت برای تیمی است که می‌خواهد ثابت کند هنوز هم غول خفته‌ آسیاست.
استقلال برای عبور از این مرحله، باید از پیله‌ بحران‌های داخلی و خستگی‌های جسمی خارج شود. ساپینتو احتمالا به‌دنبال یک گل زودهنگام است تا شیرازه تیمی الحسین را از هم بپاشد؛ چراکه تیم‌های اردنی اگر گل نخورند، با گذشت زمان اعتمادبه‌نفس‌شان چندبرابر می‌شود. این یک بازی شطرنج در دل بیابان است؛ جایی که اشتباه در یک پاس یا غفلت در یک یارگیری، می‌تواند به قیمت وداعی تلخ تمام شود. اما استقلال، همیشه در روزهای سخت، راهی برای درخشیدن پیدا کرده است.

داستان تراکتور در این فصل از لیگ نخبگان، حکایت ارباب جاده‌ها است؛ تیمی که انگار در چمدان‌هایش چیزی جز پیروزی و غرور حمل نمی‌کند. امشب، ورزشگاه‌های قطر شاهد یکی از عجیب‌ترین میزبانی‌های تاریخ فوتبال خواهند بود؛ جایی که تراکتور ایران باید در خاک قطر، نقش میزبان را دربرابر السد بازی کند. شاگردان دراگان اسکوچیچ در حالی پا به این میدان می‌گذارند که با ۱۴امتیاز، تکیه بر جایگاه دوم جدول زده‌اند و صعودشان به مرحله بعد قطعی شده است. تنها سایه سنگین الهلال ۱۸امتیازی بالای سر آنهاست، اما این موضوع باعث نشده که عطش تی‌تی‌ها برای درخشش کم شود. تراکتور این روزها، تیمی است که با حضور ستاره‌هایی مثل امیرحسین حسین‌زاده و مهدی ترابی، نه‌تنها از نام بزرگ السد نمی‌ترسد، بلکه حریف قطری را در خانه خودش به چالش می‌کشد. السد اگرچه در خانه بازی می‌کند و از حمایت هوادارانش برخوردار است، خوب می‌داند که با تیمی روبه‌روست که در قامت یک مدعی تمام‌عیار ظاهر شده. برای تراکتور، این بازی فراتر از امتیازات است؛ آنها می‌خواهند ثابت کنند که جایگاه دومی‌شان در آسیا، نه از روی اتفاق که حاصل یک ساختار هجومی بی‌رحم است. امشب، ورزشگاه دوحه سرخ خواهد شد؛ نه با پرچم‌های السد، بلکه با غیرت تیمی که فرسنگ‌ها دور از یادگار، می‌خواهد به آسیا یادآوری کند که پرشورها در هر جغرافیایی، برای صدرنشینی می‌جنگند.