سیدمسعود رضوی
روزنامه اطلاعات
همی بشنوی چند پند و سَخُن
خرد یار کن چشمِ دل باز کن
(حکیم فردوسی)
پیش از این، چند سخن بیپیرایه دربارۀ دهه فجر و سالگرد انقلاب نوشتم، فرصت نشد تا بسیاری از مطالب و ناگفتهها را بیفزایم. در شرایط دشوار و تلخی که دیماه ۱۴۰۴ در خاطره و تاریخ برجای نهاد، باید اندیشه کرد و برای امنیت میهن و ملت بیش ازین چاره جویی و کوشش کرد.
آسیب و صدمهای که در داخل و از خارج بر روح و جسم ایران و ایرانی وارد میشود، فراتر از حد تصور است. بار سنگین و گرانی است که بجز ملت بزرگ و صاحبان این سرزمین ایزدی، هیچ جامعه و کشوری دوام نمیآورد و برجای نمیماند.
این ثقل سهمگین، فراتر از طاقت جوامع بیریشه و کشورهای برساخته و جوامع نوظهور و فاقد هویت است. متأسفانه ایران در حلقهای از چنین جوامعی گرفتار آمده و البته گربۀ زیبای ایرانی، بزرگتر از آن است که موشها حریفش شوند!
به مسائل اخیر بازگردیم، که هم التهابات داخل و جاری شدن خون بر سنگفرش خیابانها بود و هم سایۀ شوم جنگ، هم رجزخوانی و صدای گلوله و شعارهای تجزیهخواهانه و بیگانه جویانه شنیده میشد، و هم صدای طبل و نایرۀ شوم جنگافزارهایی که خاورمیانه و حاشیههای ایران را همچون انبار باروت میانباشت.
با این تمهیدات و تهدیدات؛ مردم نگران، دولت به شدت درگیر، قشون و لشکریان در حال آماده باش، و بازارهایی که معیشت مردم و اقتصاد کشور بدان وابسته است دچار سلسلهای از زلزلهها شد که بیش از دیگر مسائل، حریم زندگی و فکر و روان مردم را گروگان و نگران کرد.
هنوز این فضا و این مشکلات و مصائب برطرف نشده، شایعات دیگر دربارۀ تحرکات رژیم صهیونیستی و مدعیات نتانیاهو و وزیر دفاع جنایتکارش ذهن ساده لوحان را درگیر کرد ولی کسانی که به این حرفها دل خوش دارند بدانند که به قول شاعر:
بدگهر با کسی وفا نکند
اصل بد، در خطا، خطا نکند
اما خبر خوب آن است که مذاکره و راهجویی از راههایی بجز جنگ و کشتار، بهگونهای که منافع کشور و تمامیت و امنیت آن حفظ شود، در گرفته و این دستور عقل و مصلحت ملت بزرگ و گرامی ایران است تا کشور صدمه نبیند یا دفع شرّ ضروری صورت گیرد و کشور و مردم و دولت و حکومت برای آینده آماده و مستعد تحولات بزرگ باشند. حکمت ایرانی هم بر همین اساس بنیاد شده است:
یک حرف صوفیانه بگویم اجازت است
ای نور دیده صلح به از جنگ و داوری
حالا که سخن به اینجا رسید، در این روزهایی که یادآور انقلاب است و روزهای پرالتهاب بهمن ۵۷، که مردم در آن حرف اول را میزدند و حق و عدالت و آزادی سرلوحۀ آن بود، باید عهدی را یادآوری کنم. مردم شما را و تمام حاکمان را بر سر کار آوردند و مردم مالک ایراناند و ملت ایران است که باید از تمام منافع و حقوق موجود در قوانین و امکانات کشور بهرهمند شود.
مردم بجز امنیت و صلح و آرامش، مسکن و شغل و بهداشت و آموزش، عزت و آزادی قانونی و اینترنت و شبکههای اجتماعی، شادی و احترام و حق انتخاب سبک زندگی، و هرآنچه کرامت انسان ایجاب میکند را هم طلب میکنند. اینها حق است نه افاضه و بخشش! آنچه دریغ شده را باید به صاحبانش بازگرداند وگرنه ممانعت از حق، جرم است و مستوجب مجازات.
اینک که باب گفتگوی خارجی باز شده و مصلحت و درایت و خردمندی سیاستمداران و تصمیمگیران عالیرتبه در کشور گرامی ما، سایه جنگ و ویرانی را از کشور دور کرده و انشاءالله خواهد کرد، باب گفتگوی مهمتر هم باید باز شود: مذاکره با مردم و مصاحبت با عزیزترین، امینترین، و بزرگترین پشت و پناه کشور و حکومت.
نباید به وسواس خناسانی که فرصت طلایی پس از جنگ ۱۲ روزه و مقاومت و انسجام ملی را با تفرقه و تعصب و بدگویی و مزاحمت خیابانی و جریانسازی در سیما، به تنش و کشمکش تبدیل کردند و خسارات بسیار به مردم و نظام زدند، توجه کرد.
این مقدس نمایان و پشمینه پوشان، دلسوزان دیانت نیستند، بلکه پیاده نظام مافیای تراستی و آقازادههایی هستند که پول نفت را بازنمیگردانند و ارزها را در صرافیهای خارج پولشویی میکنند.
جنگیدن و مذاکره با دشمن خارجی امکانپذیر و نیازمند درایت و تدبیر است، اما جنگیدن با این شبکۀ مافیایی پتروپول، ارز و طلا، خودرو، قاچاقچی، فیلترشکن فروش، کارچاقکن، حواله بگیر، وام جور کن ووو...، دل شیر میخواهد و عزم حیدری.
رند عالم سوز میخواهد که مصلحت بینی را کنار بگذارد و منافع ملک و ملت را بر اقلیت رجحان دهد و بسنجد و عدالت کند.
کار ملک است آنکه تدبر و تأمل بایدش
مردم منتظر این اصلاحگریهایند و جز این، هرچه شود نتیجهای نخواهد داشت و باز به همین نقطه خواهیم رسید و شاید فروتر. انشاءالله عنایت الهی و امیدهای مردم و نیایشهای خاصان، شجاعت در برخورد با مفسدان را، و گسترش دادگری و عدالت پروری و بزرگواری را در حکومت جمهوری اسلامی، مستقر و پایدار خواهد ساخت.
به نوبتاند ملوک اندرین سپنج سرای
کنون که نوبتِ تو است ای ملک به عدل گرای
هر آن کست که به آزارِ خلق فرماید
عدوی مملکت است او به کشتنش فرمای
مزیدِ رفعتِ دنیا و آخرت طلبی
به عدل و عفو و کرم کوش و در صلاح افزای
(سعدی)
