پاسخ کوتاه این است که آنها مانند زمانی که روی زمین هستند، نمیخوابند. در عوض، از پیش برنامهریزی میکنند و به نوبت چرتهای کوتاه میزنند. این روش به آنها کمک میکند تا به اندازه کافی سرحال بمانند و بتوانند مأموریت را بدون به خطر انداختن عملکرد B-2 به پایان برسانند. برخی ممکن است این محدودیت در امکان خواب را یک نقص طراحی در گرانترین هواپیمای نظامی جهان بدانند. در نهایت، این انضباط شخصی خلبانان بمبافکن و آموزشهای آنهاست که انجام چنین مأموریتهایی را ممکن میکند و آمادگی، کلید موفقیت خدمه این بمبافکن آمریکایی محسوب میشود.
چرت زدن در ارتفاع ۳۰ هزار پایی
B-2 بههیچوجه هواپیمای کوچکی نیست و توانایی حمل محمولهای بیش از ۱۸ تن را دارد. با این حال، فضای داخلی برای خدمه چندان خوشایند نیست، زیرا بخش عمده ظرفیت داخلی آن به حمل بمب اختصاص یافته و فضای در دسترس را محدود میکند. کابین خلبان B-2 نسبتاً تنگ است، اما فضایی حدوداً دو متری در پشت صندلیها وجود دارد که خلبانان میتوانند در آن دراز بکشند. خلبانان تحت آموزش و پشتیبانی متخصصان پزشکی قرار دارند که به آنها روشهایی برای مقابله با فشارهای جسمی و روانی این شغل آموزش میدهند.
سروان کیلب جیمز، پزشک گروه پزشکی ۵۰۹، در گفتوگو با نشریه Defense News توضیح داد: «راههایی وجود دارد که میتوان با تنظیم میزان خواب مناسب، تغییر برنامه خواب و حتی اصلاح رژیم غذایی، ریتم شبانهروزی بدن را به جلو یا عقب جابهجا کرد.» او افزود برای مأموریتهایی که فراتر از توان معمول افراد در شرایط عادی است، پزشکان ممکن است داروهایی تجویز کنند «در صورتی که آن نیروها به یک فشار یا کمک اضافی نیاز داشته باشند تا تمرکز خود را روی مأموریت حفظ کنند.»
هر چرت باید با توجه به وظایف مهم مأموریت زمانبندی شود. سرهنگ دوم نیکی «روگ» پولیدور، خلبان B-2 و رئیس ایمنی اسکادران ۵۰۹ بمبافکن، به این رسانه گفت که خلبانان معمولاً چند ساعت میخوابند، اما «این موضوع به مسیر پرواز ما، محل سوختگیریها در طول مسیر و زمان فعالیتهای مربوط به بهکارگیری تسلیحات بستگی دارد.» پس از فرود، خدمه جلسه جمعبندی مأموریت را برگزار میکنند و سپس به استراحتی که بهشدت به آن نیاز دارند، میپردازند.
