در فوتبال مدرن، با دیدن ترکیب اولیه تیمها خیلی نمیتوان نوع نمایش و سرنوشت مسابقه را پیش بینی کرد. چرا که چیدمان نفرات روی کاغذ و انتخاب سیستمها از نظر ریاضی، نمیتواند اطلاعات دقیقی از کیفیت نمایش بدهد.
اما در فوتبال ما هنوز گاهی به شکل کلاسیک میتوان از روی ترکیب اولیه و سیستم انتخابی مربیان، به افکار و خواستههای آنها از بازی پی برد. تقابل امروز استقلال و شمس آذر یکی از همین نمونهها بود. دو مربی تیم خود را با آرایشی به زمین فرستادند که خواسته ایشان را به شکل کامل توضیح میداد.
ساپینتو مثل همیشه تیمش را ۱-۳-۲-۴ به میدان فرستاد. او دو جوان را در کمربند دفاعی گذاشت -رزاق نیا و زمانی- که هر دو میل به تهاجم دارند و تیم را بالا می برند. جلالی و صالح هم دو فول بک کاملاً نفوذی هستند، حامی منیر و آسانی و کوشکی آماده پشت سر سحرخیزان جوان و با انگیزه بعد چند نیمکت نشینی.
در مقابل ترکیب اولیه شمس آذر ۱-۶-۳ بود، با سه دفاع ثابت (صائب وسط، نژادمهدی راست و ربیعزاده چپ) با دو پیستون (رضا محمدی چپ، بحیرایی راست) یک لوزی در وسط؛ آزاده با وظیفه دفاعی پشت سر محکم کار، راست سورگی و چپ شجاعیان و مهرداد آقامحمدی هم تک مهاجم، با اتکا به قدرت جوانی و انگیزه درخشش مقابل تیم بزرگ.
شمس آذر دور برگشت در چهار بازی گل نخورده و سه گل زده بود اما استقلال در همین چهاربازی، یک گل زده و یک گل خورده داشت. یعنی مهمان به شکل کلاسیک برای ادامه استحکام دفاعی آمده بود و میزبان، برای شکستن ضعف گلزنی خود، حالا نیاز دو تیم در جدول به سه امتیاز بماند.
اما اخراج در نیمه اول، همیشه برنامه های هر دو تیم را به هم می ریزد! بعد ده نفره شدن شمس آذر از دقیقه ۲۶، دیگر نمی توان از روی اصول این بازی را تحلیل کرد و باید چشم به اتفاقات دوخت، دیدیم که استقلال با همین فکت، برنده به رختکن رفت.
