به گزارش همشهری‌آنلاین، برای تیمی که ریشه‌هایش در قلب پایتخت جان گرفته، خانه جایی فراتر از یک چهاردیواری بتنی است. خانه جایی است که عطر چمنش با خاطرات هواداران گره خورده باشد اما استقلال در هفته‌های اخیر، شبیه به مسافری خسته، چمدانش را از این شهر به آن شهر می‌کشید. ایستگاه قبلی، یزد بود؛ ورزشگاه شهید نصیری که اگرچه میزبان بود، اما طعم غربت می‌داد. با بی‌تماشاگرشدن بازی‌ها و اصرار ریکاردو ساپینتو برای بازگشت به نزدیکی تهران، سرانجام این سفر پرماجرا به نقطه‌ای آشنا رسید.

خبر کوتاه اما برای هواداران استقلال پر از معنا بود: «رسمی؛ استقلال به شهر قدس بازمی‌گردد.» تقویم‌ها حالا روی پنجشنبه، ۱۶ بهمن‌ماه علامت خورده‌اند؛ جایی که استقلال باید در چارچوب رقابت‌های لیگ برتر، از شمس‌آذر قزوین میزبانی کند. ابتدا زمزمه‌هایی از ورزشگاه پاس قوامین به گوش می‌رسید و حتی سازمان لیگ در اطلاعیه اولیه خود، آنجا را به‌عنوان میزبان حریف قزوینی معرفی کرده بود، اما تقدیر مستطیل سبز جور دیگری رقم خورد تا دوباره نام قلعه‌حسن‌خان بر سر زبان‌ها بیفتد.

ساعت ۱۵:۳۰ روز پنجشنبه، سوت آغاز بازی که به صدا درآید، استقلال دیگر آن تیم دور از خانه نخواهد بود. هرچند سکوهای ورزشگاه شهر قدس همچنان در سکوتی غریب به‌سرمی‌برند و جای خالی فریاد هواداران حس می‌شود، اما بازگشت به نزدیکی تهران، گویی دمیدن جانی دوباره در کالبد تیمی است که از سفرهای پیاپی فرسوده شده بود. ساپینتو حالا تیمش را در زمینی به میدان می‌فرستد که به‌لحاظ جغرافیایی و روانی، به خانه نزدیک‌تر است. این بازگشت، تنها جابه‌جایی از یک شهر به شهر دیگر نیست؛ این تلاشی است برای بازیابی هویت تیمی که می‌خواهد از همین خاک آشنا، مسیر خود را به‌سوی صدر جدول هموار کند. استقلال به خانه برگشته است، حتی اگر قرار باشد در سکوت سرد سکوها، برای پیروزی بجنگد.