به گزارش همشهری آنلاین، این تعریف از میراث طبیعی شامل مناطق طبیعی خصوصی و عمومی حفاظت شده، باغ وحش ها، آکواریوم ها و باغ های گیاه شناسی، زیستگاه طبیعی، اکوسیستم های دریایی، پناهگاه ها، مخازن و... می شود.
میراث طبیعی جهان حدود ۸ درصد از کل مساحت تحت پوشش بیش از ۲۸۰۰۰۰ منطقه حفاظت شده زمینی و دریایی در سراسر جهان را تشکیل می دهند. برای شناسایی و ثبت میراث طبیعی از مفاد کنوانسیون حمایت از میراث فرهنگی و طبیعی جهان (۱۹۷۲) استفاده شده است که معیارهای ثبت جهانی میراث طبیعی در یونسکو و ظوابط حفاظت و مدیریت اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت نیز در آن ها رعایت می شود.
میراث طبیعی در برابر فعالیت هایی که خاک یا پوشش گیاهی را مختل می کنند، آسیب پذیر است. بنابراین بسیار مهم است که قبل از انجام کارهایی که بر خاک، آب یا چشم انداز تاثیر می گذارند، پیامدهای ویژگی هایی را که از نظر میراث فرهنگی ارزشمند هستند، در نظر گرفته شود.
ثبت میراث طبیعی در ایران
ایده ایجاد یک جنبش بین المللی برای حفاظت از میراث پس از جنگ جهانی اول پدیدار شد. با این حال، کنوانسیون میراث جهانی سال ۱۹۷۲ از ادغام دو جنبش جداگانه خبر داد که اولی بر حفاظت از اماکن فرهنگی و دیگری با حفاظت از طبیعت سروکار داشت. در ایران ثبت میراث طبیعی در راستای اجرای تبصره ماده ۲ قانون تشکیل سازمان میراث فرهنگی مصوب ۲۳ دی ماه سال ۱۳۸۲ و آئیننامه اجرایی قانون مذکور مصوب هیئت وزیران بوده که در ۲۵ دی ۱۳۸۶ تدوین شده است. نخستین اثر طبیعی ثبت شده کوه دماوند بود که در ۱۳ تیر ماه ۱۳۸۷ اتفاق افتاد. همچنین بیابان لوت به عنوان نخستین میراث طبیعی ایران در فهرست جهانی یونسکو در ۲۷ تیرماه ۱۳۹۵ ثبت شده است.
