خبرگزاری مهر، گروه استان ها- زهرا ژرفی مهر: حسین(ع) فقط یک نام در تاریخ نیست؛ او نقطهای است که حق در آن معنا شد. با آمدنش، تاریخ نفسی تازه کشید و پیش از آنکه زمین مفهوم فدا شدن برای حقیقت را بشناسد، نام او بر زبان پیامبر(ص) جاری شد و معنا آفرید.
امام حسین(ع) در سوم شعبان سال چهارم هجری در مدینه متولد شد؛ تولدی که ادامهی رسالت، نه صرفاً تولد یک کودک بود. پیامبر(ص) او را در آغوش گرفت، در گوشش اذان و اقامه گفت و به فرمان الهی نام حسین را بر او نهاد و فرمود: «حسین منی و أنا من حسین»؛ یعنی حسین امتداد وجود پیامبر و حامل پیام اوست.
حسین(ع) در خانهای رشد کرد که وحی در آن نفس میکشید؛ در دامان علی(ع) و فاطمه(س)رشد کرد و کودکیاش با مهر پیامبر گذشت و جوانیاش در مکتب عدالت و مسئولیت شکل گرفت. در کنار پدر، حضور در میدانهای جمل، صفین و نهروان را تجربه کرد و آموخت که حق، تنها در گفتار نیست، بلکه در ایستادگی معنا مییابد.
پس از شهادت امیرالمؤمنین(ع)، سالها در کنار امام حسن(ع) زیست و وفاداری، صبر و تبعیت از امام زمان را بهزیباترین شکل معنا کرد. حتی آنگاه که صلح از جنگ دشوارتر بود، حسین(ع) ایستاد و صبر کرد تا دین حفظ شود.
با شهادت امام حسن(ع)، مسئولیت امامت بر دوش حسین(ع) قرار گرفت. سالها در برابر انحرافها سکوتی آگاهانه داشت، اما با بهقدرت رسیدن یزید، دیگر سکوت جایز نبود. او صریح ایستاد و گفت: «مثلی لا یبایع مثله» و از همینجا، مسیر تاریخ تغییر کرد.
حرکت از مدینه تا کربلا، انتخابی آگاهانه بود. حسین(ع) میدانست این راه به شهادت ختم میشود، اما حق را بر جان ترجیح داد. در کربلا، همهچیز را آورد؛ یار، برادر، فرزند و حتی کودک ششماهه، تا حجت بر تاریخ تمام شود و حق، در روشنترین شکل خود بایستد.
ظهر عاشورا، حسین(ع) ایستاد تا تاریخ بداند حق، حتی اگر تنها بماند، تسلیم نمیشود. کربلا پایان او نبود؛ آغاز جاودانگیاش بود. خونش معیار حق و باطل شد و راه آزادگی را برای همیشه روشن کرد.
حسین(ع) امروز هم ما را صدا میزند؛ بهویژه نسل جوان و خانوادهها را؛ عاشورا یعنی جرئت انتخاب، نه گفتن به دروغ و نایستادن کنار باطل؛ اگر این راه را در خانهها زنده نگه داریم و بذر شجاعت و حقطلبی را در دل فرزندانمان بکاریم، میراث حسین(ع) را به فردا رساندهایم.
