زمانی در فوتبال ایران، باشگاه ها صاحب مکتب بوده و بازیکنان زمانی که مربی می شدند، هر کدام از یک مکتب می آمدند که نگاه شان به فوتبال و زندگی را تعریف می کرد. مثلا مکتب شاهین، تاج، تهرانجوان، دارایی در سالهای دور و پاس به عنوان آخرین بازمانده که امثال فیروز کریمی، فرهاد کاظمی، فراز کمالوند و دیگران، رهرو حبیبی ها و شاهرخی ها و یاوری ها بودند.
اما در این ۳ دهه و با تغییرات بنیادی در فوتبال، مکتب مربیگری هم به فرد تغییر مسیر داد و حالا مربیان بزرگ با تعداد شاگردانی که به عرصه مربیگری معرفی کرده اند، شناخته می شوند. و در فوتبال امروز، یحیی گل محمدی با اختلاف درصدر این مربیان است.
در شروع لیگ برتر این فصل مجتبی حسینی از جمع دستیاران سابق یحیی نماینده ای بود که با خود استاد رقابت می کرد. در پایان هفته هشتم با برکناری هاشمیان، اوسمار برگشت و حالا که خود یحیی رفته، جایش به دستیارش در فولاد رسید تا حمید مطهری آخرین دست پرورده او در مربیگری باشد که در سطح اول کار می کند.
اینجا صحبت از بازیکن نیست که مدتی زیرنظر یک مربی کار و سپس خود سرمربی شده باشد. صحبت از دستیارانی است که با اعتماد شخص یحیی به نفر دوم ارتقا و سپس با گرفتن تیم، لیاقت خود را ثابت کرده اند. خود یحیی از اواخر دهه ۸۰ و پس از دستیاری علی دایی سرمربی و نفر اول شد و تا امروز از جمع دستیاران او در تیم های مختلف، علاوه بر حسینی و مطهری و اوسمار، ساکت الهامی و مجتبی سرآسیایی نیز سرمربی در لیگ برتر بوده اند و کریم باقری هم اگر خودش می خواست، تا الان نفر اول مانده بود.
اینجا را بخوانید: مطهری انتخاب خودمان بود؛ پیشنهادی از گلمحمدی نداشتیم
