به گزارش خبرگزاری صدا و سیما امروز در پایتخت، فاضلابی که روزی تنها یک تهدید زیستمحیطی به شمار میرفت، در تصفیهخانهها به منبعی تازه برای مصارف صنعتی و شهری تبدیل میشود.
آغاز مسیر تازه
فاضلاب شهری پس از جمعآوری وارد تصفیهخانه میشود؛ جایی که نخستین مرحله، جداسازی زبالههای درشت است. محمدهادی فرخنژاد، مدیر توسعه تصفیهخانههای فاضلاب آبفا تهران، در توضیح این بخش میگوید: در مرحله آشغالگیری، زبالههایی بزرگتر از ده سانتیمتر مانند پارچه، چوب و پلاستیک جدا میشوند. این مواد همانهایی هستند که همراه جریان فاضلاب وارد شبکه میشوند و اگر حذف نشوند، مسیر تصفیه را مختل میکنند.
نقش طبیعت در تصفیه
پس از این مرحله، فاضلاب وارد حوضچههای هوادهی میشود. در اینجا، دمیدن هوا دو کارکرد مهم دارد: نخست، مواد شوینده به صورت کف روی سطح ظاهر میشوند؛ دوم، باکتریهای هوازی شروع به فعالیت کرده و فاضلاب را به عنوان غذا مصرف میکنند. فرخنژاد توضیح میدهد: در واقع بخش مهمی از تصفیه را به فرآیندهای طبیعی سپردهایم. باکتریهای هوازی، مواد آلی موجود در فاضلاب را تجزیه کرده و به پاکسازی آن کمک میکنند.
زلالسازی و بازگشت به چرخه
هر قطره فاضلابی که وارد تصفیهخانه میشود، حدود ۱۲ ساعت در این مسیر باقی میماند تا به مرحله زلالسازی برسد. در این حوضچهها، کف باقیمانده جمعآوری و سطح آب پاکسازی میشود. سپس آب زلال از سرریزهای مثلثی خارج میشود؛ آبی که دیگر شباهت چندانی به فاضلاب اولیه ندارد.
این چرخه در مجموع ۲۴ ساعت زمان میبرد و نتیجه آن آبی است که کیفیتی نزدیک به آب رودخانهها دارد. چنین آبی میتواند در مصارف صنعتی، شستوشو یا آبیاری فضای سبز شهری استفاده شود و یا دوباره به طبیعت بازگردد.
ضرورت مصرف بهینه
با وجود این دستاوردها، مدیر توسعه تصفیهخانههای فاضلاب آبفا تهران تأکید میکند که بازچرخانی آب جایگزین مصرف بهینه نیست: تمام این تلاشها به معنای آن نیست که خیالمان راحت باشد. اگر میخواهیم این چرخه ادامه پیدا کند، باید همچنان در مصرف آب صرفهجویی کنیم و استفاده هدفمند داشته باشیم.
بازچرخانی آب در پایتخت نمونهای روشن از همافزایی فناوری و طبیعت است؛ مسیری که اگر با مدیریت مصرف همراه شود، میتواند آیندهای پایدارتر برای منابع آبی کشور رقم بزند. این تجربه نشان میدهد که حتی فاضلاب، اگر درست مدیریت شود، میتواند به منبعی ارزشمند برای زندگی شهری تبدیل شود.
