۲۴ دیماه ۱۴۰۴، وارد هفتمین روز قطع اینترنت شدهایم و بسیاری از سرویسهای ریز و درشت مورد نیازمان از دسترس خارج شدهاند.
مدلهای هوش مصنوعی رایج مانند چتجیپیتی، جمنای و گراک که پیش از این استفاده میکردیم، تا زمانی نامعلوم به خاطرهها پیوستهاند و در این میان اکثر پتفرمهای هوش مصنوعی «ایرانی» نیز از این آزمون سربلند بیرون نیامدهاند.
برخی از آنها هیچگاه پنهان نکردهاند که با استفاده از API، مدلهای هوش مصنوعی مطرح را در اختیار کاربران قرار میدهند و صراحتاً، استفاده یکجا و با هزینه کمتر از مدلهای جهانی را به عنوان مزیت خود معرفی کردهاند.
در مقابل اما دسته دیگری هستند که ادعای «بومی» بودن دارند اما حالا با از دسترس خارج شدن سرویسیهایشان در دوران قطع اینترنت، مشخص شده ادعای بومی بودن یک مدل هوش مصنوعی، بیش از آنکه ریشه در واقعیت داشته باشد، به اشتیاق داخلیسازی هر محصولی بازمیگردد. که البته این اشتیاق هم احتمالا بیارتباط به وامها یا امتیازهای خاص نیست.
در حال حاضر بسیاری از این مدلها از پس کوچکترین وظایف یک چتبات هوش مصنوعی برنمیآیند، حتی سایت اکثر آنها خارج از دسترس است.
در شرایطی که بسیاری از غولهای فناوری از بازی هوش مصنوعی عقب ماندهاند و همه میدانند توسعه یک مدل زبانی بزرگ (LLM) از صفر، چقدر هزینه دارد، ساختن چتباتهای «بومی» مانند اختراع کردن چرخ از اول است. همان منطق بیاعتبار ساخت هواپیمای تجاری ملی است اما با ظاهر هوش مصنوعی.
حال که این پلتفرمها با نقاب بومی از آزمون قطع اینترنت سرافکنده بیرون آمدهاند، باید فکری به حال روزهای پس از وصل شدن اینترنت کرد. باید از پلتفرمهای بومی که این روزها قطع هستند، در مورد ادعاهای بومی بودنشان پرسش کرد تا در شرایط تحریم عدهای نتوانند LLMهای آمریکایی را به نام هوش مصنوعی ایرانی فاکتور کنند.
