به گزارش همشهری آنلاین به نقل از فرادید: این پیشکشها نخستین بار توسط آدریان بِلتران دیماس و یِکاتِرینا کاتیا پاولوا کشف شدند؛ دو پژوهشگری که طی سالها مشغول نقشهبرداری از غارهای منطقه بودهاند. در یکی از این مأموریتها برای نقشهبرداری غار تلایوکوک، این دو نفر به پایینترین بخش داخلی غار رسیدند و آنجا با دهانهای غرقشده مواجه شدند که به یک تالار بزرگ و ناشناخته منتهی میشد.
این آثار که به عمد میان اِستالاگمیتها (قندیلهای سنگی که از کف غار به سمت بالا رشد میکنند) دفن شده بودند، دستبندهایی از جنس صدف با نقشونگارهای پیچیده، یک دستبند از پوسته یک حلزون عظیمالجثه و دیسکهایی از جنس سنگ سیاه بودند که شباهت زیادی به آینههای پیریت داشتند.
آنها موضوع را به مقامات محلی گزارش دادند و مؤسسه ملی انسانشناسی و تاریخ مکزیک (INAH) برای مستندسازی و بررسی آثار و بستر قرارگیری آنها دعوت به همکاری شد. بر مبنای بررسیهای انجامشده توسط INAH، استالاگمیتها به عمد به شکلهای کروی تغییر داده شدهاند که نشانهای از کاربرد آیینی و مذهبی آنها است.
در بسیاری از فرهنگهای مزوامریکایی (تمدنهای پیشکلمبی در مکزیک و آمریکای مرکزی)، غارها فضاهایی مقدس محسوب میشدند؛ دروازههایی به دنیای مردگان، سرچشمههای زندگی و مکانهای آغازین پیدایش. آنها همچنین باور داشتند که این مکانها جایگاه خدایان، نیاکان و ارواحی هستند که کنترل نیروهای طبیعی و باروری در دست آنها است.
باستانشناسان مؤسسه INAH، در مجموع ۱۴ اثر را فهرستنویسی کردند که شامل سه دستبند کامل صدفی، یک قطعه شکسته از دستبند، پوسته یک حلزون عظیمالجثه دریایی (احتمالاً از گونه استرومبوس)، تکهای چوب سوخته و بخشهایی از هشت دیسک سنگی میشدند که دو تای آنها کامل بودند.
روی دستبندهای صدفی، نقشهایی انسانگونه با چهرههایی در حالت نیمرخ و تزئیناتی چون نقوش پیچشی، زیگزاگ و دایره حکاکی شده است.
به گفته میگل پرز از مؤسسه INAH: «احتمالاً نمادها و نگارههای موجود روی دستبندها با کیهانشناسی پیشکلمبی درباره آفرینش و باروری ارتباط دارند.»
باستانشناسان معتقدند این اشیاء در دوران پساسنتی (Postclassic) بین سالهای ۹۵۰ تا ۱۵۲۱ میلادی در این محل قرار داده شدهاند؛ زمانی که قوم تلاکوتپههوا که اکنون منقرض شدهاند در این منطقه سکونت داشتند.
