قطعا هفدهم دهم دی ۱۳۴۶ تا همیشه در ورزش ما ماندگار است و از آن به عنوان یک روز تلخ یاد میشود. روزی که بزرگترین ورزشکار کشورمان را از دست دادیم.
مردمانی که عصر روز هفدهم دی سال ۱۳۴۶ برای خریدن روزنامههای کیهان و اطلاعات مقابل دکهها صف کشیده بودند، با خبر بسیار شوکآور و تلخی مواجه شدند که نهتنها ورزش ایران بلکه به نوعی تاریخ معاصر کشورمان را هم دگرگون کرد: غلامرضا تختی درگذشت
همین تیتر کوتاه کافی بود تا جامعه به معنای واقعی کلمه منقلب و تمام کشور سیاهپوش کشتیگیری شود که در سه المپیک متوالی برایمان مدال گرفته بود؛ اما کسی این کار بزرگ را مد نظر قرار نمیداد و جامعه، آقاتختی را بسیار فراتر از مدالهایش مینگریست و دوست داشت. چهرهای که همیشه کنار مردم بود و اوج این کار را پس از وقوع زلزله بویینزهرا با جمعآوری کمک برای زلزلهزدگان به منصه ظهور رساند. مردی که ۱۷ دی جسمش از جمع ما رفت اما خاطرهاش تا انتهای تاریخ در یادمان ماندگار است.
ناصر ملکمطیعی، بازیگر فقید کشورمان و یکی از دوستان نزدیک آقاتختی که آنزمان سوپراستار سینمای ایران محسوب میشد، چند سال قبل طی مصاحبهای اختصاصی با ما در مورد درگذشت این سمبل ماندگار ورزش کشورمان گفت:
من با تختی خیلی رفیق بودم و اصلا به خاطر همین رفاقت، او مرحوم محمدعلی فردین را به من معرفی کرد و گفت استعداد زیادی در عرصه سینما دارد. شما باورتان نمیشود ولی محبوبیت تختی به حدی بود که در روز تشییع پیکرش، با اینکه در اوج شهرت بودم، کسی به من توجه نمیکرد و برای اولین و آخرین بار پس از مشهورشدنم بود که به وضوح میدیدم مردم من را میشناسند اما اهمیتی نمیدهند چون تختی آنقدر برایشان بزرگ بود که به غیر از او هیچ فرد دیگری را در مراسم تشییع مورد توجه قرار نمیدادند.
روحش شاد و یادش گرامی
بیشتر بخوانید: علی پروین: مهران مدیری گولم زد/ اتوبوس تیم ملی را نگه داشتم و همه رفتیم سینما
