به گزارش تابناک، مسعود پزشکیان، رییس جمهور در همایش سراسری کارگزاران گزینش کشور اظهار داشت: یادم هست زمانی که دانشجو بودیم، آیتالله مدنی را به شهادت رسانده بودند و امام، آیتالله مشکینی را بهعنوان امام جمعه موقت به آنجا فرستاده بودند تا مدتی امور را اداره کنند و بعد امام جمعه دائمی انتخاب شود.
گزیده مهمترین بخشهای سخنان رئیس جمهور در ادامه میآید:
در همان ایام، به مناسبت وحدت حوزه و دانشگاه، ما را به حوزه دعوت کردند. جمعی از دانشجویان و طلاب حضور داشتند و آیتالله مشکینی سخنرانی میکردند. موضوع سخنرانیشان درباره رفتار با انسانها بود.
ما جوان بودیم، احساساتی و پرحرارت؛ تصورمان این بود که باید محکم برخورد کرد، باید زد و گرفت. در همین فضا، آیتالله مشکینی جملهای گفتند که هنوز بعد از سالها در ذهنم مانده است. ایشان فرمودند: اگر شما یک قاتل، یک جانی یا یک خرابکار را دستگیر کردید، حق ندارید به او بیاحترامی کنید. حق ندارید به او توهین کنید. باید با احترام او را بیاورید.
ایشان تأکید کردند: حتی باید از این ناراحت باشید که به نقطهای رسیدهاید که مجبور شدهاید انسانی را بازداشت کنید. اگرچه آن فرد خلاف کرده و خداوند برای جرم او حکمی قرار داده است، اما اجرای حکم هم باید فقط به اندازه جرم و دقیقاً در همان حدی باشد که خدا دستور داده است.
حتی هنگام اجرای حکم، نباید خوشحال باشید؛ باید در دلتان ناراحت باشید و بگویید: کاش کار به اینجا نمیکشید، کاش این انسان به این مسیر نمیرفت. آن زمان ما دانشجو بودیم و با خودمان میگفتیم: این حرفها چیست؟ طرف جرم کرده، باید شدید برخورد کرد.
آن روزها متوجه نبودیم که دین و مذهب نیامدهاند تا ما با انسانها برخورد خشن داشته باشیم. اگر سخنی میگوییم یا کاری میکنیم، فقط به این دلیل است که خدا گفته این تجاوز، این تخلف و این خلاف شرع نباید انجام شود؛ نه برای تخلیه خشم یا نشان دادن قدرت.
امروز سؤال اینجاست: ما خودمان چطور عمل میکنیم؟ وقتی مردم به رفتار ما نگاه میکنند، چه تصویری از اسلام، دین و باورهای دینی در ذهنشان شکل میگیرد؟
به هر حال، مسئولیت شما بسیار سنگین و بسیار حساس است. روز قیامت از مال، از جایگاه و از عملکرد شما سؤال خواهد شد. حتی همان یک انسان صالحی که ناعادلانه رد کردهایم یا حقی از او ضایع کردهایم، پاسخ دادن به آن آسان نخواهد بود.
دشمن نمیتواند در ملتی که با هم متحد و همدل است طمع کند/قرآن تنها برای خواندن نیست
هر سخنی که از گلوی هر انسانی بیرون بیاید و باعث تفرقه و شکاف در وحدت و انسجام جامعه شود، در واقع دارد حرف اسرائیل و دشمن را میزند. چرا؟ چون همین وحدت و انسجام است که میتواند این مملکت را سرپا نگه دارد و در مقابل تمام تهاجمات، مقاوم و استوار نگه دارد.
دشمن نمیتواند در ملتی که با هم متحد و همدل است طمع کند؛ بلکه مأیوس میشود وقتی میبیند مردم با هم هستند.
اما این وحدت و انسجام فقط با حرف ایجاد نمیشود؛ باید در عمل ثابت شود. باید نشان دهیم که ما خدمتگذار مردم هستیم، به فکر مشکلاتشان هستیم و تلاش میکنیم مشکلاتشان را حل کنیم.
بسیاری از سخنان امام و دستورالعملهای حضرت علی(ع) و دستورهای قرآن، صرفاً برای خواندن و حفظ کردن نیست. قرآن برای عمل کردن است و برای اینکه ما روش درست رفتار کردن با مردم را یاد بگیریم.
در جنگ احد، بسیاری از مردم رسول خدا را رها کردند و فرار کردند. بعد از جنگ، وقتی زخمیها جمع شدند، خداوند در قرآن میفرماید: این رحمت خدا بود که رسول خدا با اینها ملایم بود. اگر رسول خدا خشن با آنها برخورد میکرد، یا قیافه میگرفت، هیچکس دور او جمع نمیشد. اما او گذشت کرد، استغفار نمود و با همینها مشورت کرد.
وقتی تصمیم گرفتند و مشورت کردند، به خدا توکل کردند: حتی در جنگهایی مثل بدر و خیبر، رسول خدا گاهی از نظرات دیگران استفاده میکرد. یک بار کسی گفت: «ای رسول خدا! خودت تصمیم گرفتی اینجا بایستی یا خدا گفته اینجا بایست؟» و وقتی رسول خدا شنید، نظر او را پذیرفت. این همان چیزی است که قرآن به ما یاد میدهد: قرآن برای عمل کردن است، نه فقط برای خواندن.
