حالا و میان تمام کاستیها و کجیهای فوتبال، میتوانیم دلمان را به حضور چنین مربیانی خوش کنیم. امیدوار که امثال نویدکیا تکثیر شوند و فوتبال ایران از شرایط اسفناکی که به آن دچار شده، رها شود.
به گزارش ایرنا، در روزهایی که بلبشو در فوتبال ایران حاکم است، فحاشی در ورزشگاهها بیداد میکند، بیانیههای کوتاه و بلند و سراسر غیرمنطقی توسط باشگاهها منتشر میشود و البته فوتبالیست و پیشکسوت از به کار بردنِ الفاظ رکیک در تلویزیون ابایی ندارند، یکی پیدا میشود که با بقیه متفاوت است.
محرم نویدکیا؛ از وقتی او را میشناسیم، خودش را حفظ کرده و وارد چنین بازیهای مشمئزکنندهای نشده است. باشخصیت، با پرستیژ، با کلاس و البته به لحاظ فنی هم در سطحی بالا. قهرمانیاش با سپاهان در نیمفصل و عبور این تیم از بحران ابتدایی، سندی است برای اینکه او را در زمرهی مربیان جوان اما موفق فوتبال ایران قرار بدهیم.
اینکه سرمربی سپاهان باشی و اینقدر متواضع رفتار کنی، شخصیتی بزرگ میخواهد که نویدکیا از آن برخوردار است. نه فکر کنید که حالا باتجربه شده، به پختگی رسیده و چنین رفتاری را برگزیده؛ نه، او کوچکترین تغییری نسبت به اولین باری که با او صحبت کردیم، نکرده است. از حدود ۲۰ سال قبل، زمانی که در آلمان حضور داشت و برای بوخوم بازی میکرد؛ بله، از همان زمان.
اما یک نکتهی ویژه از مصاحبه جدید و تلویزیونی نویدکیا. جایی که وقتی از این مربی سئوال شد دربارهی فینال جام حذفی در فصل قبل صحبت کند و او تأکید کرد که خیلی دوست داشت با مسرفسنجان، سپاهان را شکست بدهد و قهرمانی را تصاحب کند. اینکه شما سرمربی فعلی سپاهان باشی، از محبوبیتی عجیب روی سکوهای فولادشهر بهره ببری اما بیایی و بگویی علاقهمند به شکست تیم فعلیات بودهای، همه و همه تعهدی را نشان میدهد که نویدکیا داشت و دارد و شاید خیلیها ندارند.
باور کنید اگر مربی دیگری جای نویدکیا بود، یا از فینال جام حذفی صحبت نمیکرد و اگر هم میکرد، هرگز این جمله را به زبان نمیآورد که : «حیف شد سپاهان را نبُردیم.» و یا نوع مکالمه، سادگی بیحد و حصر و البته احترامی که در تک تک جملات نویدکیا دیدیم، او را از سایرین متمایز میکند.
نویدکیا را به عنوان یک بازیکن منضبط میشناختیم و حالا این نظم را در قامت یک سرمربی جوان به تیمش تزریق کرده است. کسی که در صحبتهایش با احدالناسی تعارف ندارد و میکوشد منطقی صحبت کند تا اینکه به فکر منافع خودش باشد و فرافکنی کند. هرگز یادمان نمیرود که وقتی در آلمان حضور داشت و محمدرضا ساکت مدیرعامل سپاهان بود، حتی به انتقاد از او پرداخت؛ کسی را نقد کرد که توپ هم تکانش نمیداد اما محرم در آن مقطع حرفش را زد و البته بعدها ارتباط این دو حسنه و نزدیک شد.
در شرایطی که اشتباهات داوری سر به فلک کشیده و در هر بازی، چندین و چند صحنهی مشکوک وجود دارد، نویدکیا کوچکترین اعتراضی در این حوزه انجام نداده و بارها این جمله را به زبان آورده و تکرارش کرده که داوران هم جایزالخطا هستند. آیا مربی دیگری را میشناسید که به اشتباهات داوری چنین واکنشی نشان بدهد؟ اگر نام دیگری گفتید، پیش ما جایزه دارید.
اینها، همه و همه نویدکیا را به لحاظ شخصیتی از دیگران مبرا کرده. کسی که در کنار انضباط و رفتار اجتماعی مناسب، به لحاظ فنی هم پیشرفت کرده و قهرمانی با سپاهان در نیمفصل نیز همین نکته را اثبات میکند. هر چند محرم به خودش اولتیماتوم داده و تأکید کرده در صورتی که قهرمانِ لیگ نشود، برای همیشه از این تیم میرود. او برای این اولتیماتوم هم دلیل دارد و میگوید نیمکت سپاهان که ارث پدریاش نیست. آیا اگر فرد دیگری در جایگاه نویدکیا بود، چنین اولتیماتومی میداد و یا از موقعیت و محبوبیت خود برای بقا استفاده میکرد؟
حالا و میان تمام کاستیها و کجیهای فوتبال، میتوانیم دلمان را به حضور چنین مربیانی خوش کنیم. امیدوار که امثال نویدکیا تکثیر شوند و فوتبال ایران از شرایط اسفناکی که به آن دچار شده، رها شود. آن وقت روی دیگرِ فوتبال را هم میبینیم؛ جذاب، بدون حاشیه و با حضور افرادی که هدفشان فقط نتیجه نیست و فوتبال را تکبُعدی نگاه نمیکنند.
