عصر ایران - با گذشت ۱۰ سال از دوران ریاستجمهوری «نیکلاس مادورو»، اکنون نگاهها به بازیگران اصلی و شخصیتهای سیاسی بانفوذ در کشور دارنده بزرگترین ذخایر نفت جهان دوخته شده است. تصاویر و رویدادهای اخیر نشان میدهند که حلقه نزدیک به مادورو، همچنان قدرت واقعی را در ونزوئلا در دست دارند.
شخصیتهای کلیدی نظیر «دلسی رودریگز» (معاون ریاستجمهوری)، برادرش (رئیس مجمع ملی)، «دیوسدادو کابیو» (وزیر کشور) و «ولادیمیر پادرینو لوپز» (وزیر دفاع)، ستونهای اصلی ساختار کنونی هستند. پس از بازداشت مادورو، دیوان عالی دستور داد تا «دلسی رودریگز» به عنوان رئیسجمهور موقت زمام امور را به دست بگیرد. رودریگز که از تابستان ۲۰۲۴ وزارت نفت را نیز بر عهده دارد، برای گفتوگو با دولت «ترامپ» بر پایه احترام متقابل اعلام آمادگی کرده است؛ چراغ سبزی که با واکنش مثبت واشینگتن و گفتوگوی او با «مارکو روبیو»، وزیر امور خارجه آمریکا، همراه شد.
در سوی دیگر، مخالفان ونزوئلا به دو جریان اصلی تقسیم شدهاند. جریان نخست به رهبری «ماریا کورینا ماچادو» (برنده جایزه صلح نوبل) که پیشتر مهرهای کلیدی در بازی واشینگتن محسوب میشد، اکنون با درِ بسته روبرو شده است؛ چرا که دونالد ترامپ علناً اعلام کرده او به دلیل نداشتن حمایت کافی در داخل، گزینهای برای رهبری آینده ونزوئلا نیست. جریان دوم معارضان، با نگاهی متفاوت، هرگونه دخالت بیگانه را رد کرده و بر مذاکره مستقیم با دولت و فرماندهان ارتش تاکید دارند.
نیروهای مسلح ونزوئلا با حدود ۲۰۰۰ ژنرال (بیش از دو برابر تعداد ژنرالهای ایالات متحده)، وزنهای حیاتی در هرگونه جابهجایی قدرت محسوب میشوند. «ولادیمیر پادرینو»، وزیر دفاع و از پیروان وفادار «چاویسم»، علاوه بر نفوذ نظامی، بر بخشهای حیاتی اقتصاد از جمله نفت، معدن و بنادر نیز تسلط دارد. در کنار او، «دیوسدادو کابیو»، وزیر کشور و چهره بانفوذ دستگاههای اطلاعاتی، قدرت بالایی در بدنه نیروهای مسلح دارد.
عدم ایستادگی ارتش در برابر هواپیماهای آمریکایی هنگام بازداشت مادورو، گمانهزنیها درباره وجود یک هماهنگی داخلی برای تسهیل این اقدام را تقویت کرده و نشان میدهد که بدنه ارتش لزوماً یکپارچه عمل نمیکند.
