استقلال در پایان دور رفت سوم شد. شاید چون نیم فصل اول است می توان به این عملکرد راضی بود اما نمی توان عملکرد ریکاردو ساپینتو را تمام و کمال تایید کرد.
اینکه استقلال در نیم فصل اول دیر بسته شد، اینکه با پنجره بسته مواجه شد، اینکه گاه گداری داوری ها امتیازهای مهمی را از تیم گرفتند، همه و همه هیچگاه نه برای مدیریت و نه برای هواداران استقلال توجیه و بهانه ای برای این عملکرد و کارنامه رده سومی استقلال نخواهد بود.
ریکاردو ساپینتو با همین ابزارهای موجود و امکانات مختصری که دارد و بازیکنانی که هستند، می تواند به بهترین نحو برای کسب بهترین و شایسته ترین نتیجه برای تیم استقلال تلاش کند.
ریکاردو ساپینتو باید بداند که تمام تلاش خود را با همین نفرات برای نتیجه گرفتن به کار گیرد و فکر کند اصلا هیچ بازیکنی را نه می تواند بیرون کند و نه می تواند اضافه کند. با همین نفرات هم می توان نتیجه گرفت، یک سرمربی باید بخواهد و اینقدر بهانه نیاورد.
آقای ساپینتو! هیچ کسی نگاهی به نیمکت استقلال ندارد، جز زمانی که این نیمکت در عملکرد و کسب نتیجه متزلزل و ضعیف عمل کند، وقتی نتایج تیم جز تساوی های دنباله دار و شکست های بد نباشد، همه حق دارند انتقاد کنند و نمی توانی بگویی به این نیمکت چشم دوخته اند!
حال چه از سوی سرمربی سابق و چه مربیان داخلی و خارجی دیگر، استقلال اگر خوب نتیجه بگیرد، اگر خوب امتیاز کسب کند، اگر در کورس قهرمانی باشد و اینقدر عقب نیفتد، نیمکت این تیم تنها و تنها برای توست! نیازی به شاخ و شانه کشیدن و فاش کردن پشت پرده هایی که اول و آخر خود سرمربی را به پایین می کشد، نیست.
محمود فخرالحاج| باشگاه خبرنگاران آزاد
