پرسپولیس ۱.۵ میلیون دلار می‌دهد برای سرگیفی که قیمتش در پاختاکور ۳۰۰ هزار دلار بوده؛ عددی که نه با منطق فوتبال همخوانی دارد، نه با عقل اقتصادی. این فاصله نجومی فقط یک معنا دارد: فوتبال ایران اسیر دلال‌هایی شده که بازیکن‌های معمولی را در حد ستاره‌های تراز اول دنیا فاکتور می‌کنند و باشگاه‌ها هم بی‌هیچ مقاومتی، چک را امضا می‌کنند.

در همین باشگاه، عرفان بخشی‌ها ـ بازیکن تیم پایه ـ بی‌سر و صدا رها می‌شود، به پادیاب می‌رود و در ۱۰ هفته ۷ گل و ۳ پاس گل ثبت می‌کند؛ آماری که خیلی از همین خارجی‌های «میلیون‌دلاری» خوابش را هم نمی‌بینند. اما چون دلال پشتش نیست، چون اسم خارجی ندارد، سهمش فقط بی‌توجهی است.

حالا هم مد جدید باز شده: بازیکن ازبک. درها باز است و دسته‌دسته بازیکن ازبک وارد فوتبال ایران می‌شوند، با قراردادهایی اغراق‌آمیز و کیفیتی که اغلب حتی متوسط هم نیست. پولی که می‌توانست خرج ساختن آینده شود، خرج پر کردن جیب واسطه‌ها می‌شود. همان پولی که اگر درست هزینه می‌شد، می‌شد ده‌ها بازیکن جوان را جذب کرد، به آن‌ها میدان داد و سرمایه ساخت؛ کاری که سال‌هاست بارسلونا، آژاکس و حتی آرسنال بلدند.

اما فوتبال ما راه ساده‌تر را انتخاب کرده: خرید گران، نتیجه ارزان. تا وقتی نگاه مدیران کوتاه‌مدت و تصمیم‌ها دلال‌محور است، استعدادهای داخلی یکی‌یکی حذف می‌شوند و باشگاه‌ها با انبوهی از خارجی‌های بی‌کیفیت و قراردادهای سنگین تنها می‌مانند؛ میراثی پرهزینه و آینده‌ای خالی.

۲۵۱۲۵۶