همشهری آنلاین - گروه سیاسی: شورای روابط خارجی آمریکا در گوشههایی از یک گزارش درباره سرنوشت احتمالی ونزوئلا پس از دستگیری نیکلاس مادورو رئیسجمهور سابق این کشور توسط نیروهای آمریکا نوشت:
نیروهای ایالات متحده پس از هفتهها افزایش فشار نظامی بر ونزوئلا، نیکلاس مادورو و همسرش را بازداشت کردند. رهبر رژیم از کشور خارج شده و بنا بر اعلام پم باندی دادستان کل آمریکا، مادورو در دادگاه ناحیه جنوبی نیویورک با اتهامات قاچاق مواد مخدر و تسلیحات محاکمه خواهد شد.
در کنفرانس خبری پس از اعلام اولیه عملیات، دونالد ترامپ رئیسجمهور گفت ایالات متحده تا زمان تحقق «گذار ایمن، مناسب و سنجیده»، اداره ونزوئلا را در دست خواهد گرفت؛ اما هیچ جدول زمانی یا برنامه مشخصی برای ساختار حکمرانی آینده ارائه نکرد. در عوض، تاکید کرد که شرکتهای آمریکایی توسعه ذخایر نفتی ونزوئلا را بر عهده خواهند گرفت.
در حالی که اپوزیسیون ونزوئلا از مداخله آمریکا استقبال کرد، ترامپ از حمایت صریح از رهبر آن، ماریا کورینا ماچادو، خودداری کرد.
با توجه به ابهام در گامهای بعدی و اهداف راهبردی کلان عملیات، ۴ کارشناس شورای روابط خارجی به بررسی چالشها و عدمقطعیتهای پیشرو پرداختهاند.
کنار رفتن مادورو الزاما به گذار دموکراتیک منتهی نمیشود
شانون کی اونیل: مادورو رفته است، اما هسته سخت سرکوبگر رژیم همچنان پابرجاست و فعلا کنترل اوضاع را در دست دارد.
دلسی رودریگز معاون رئیسجمهور، از چهرههای قدیمی چاویسم اعلام اعمال اقتدار کرده، هرچند گزارش شده که در مسکو بهسر میبرد.
ولادیمیر پادرینو لوپز وزیر دفاع عملا کنترل میدانی را در دست گرفته و دیوسدادو کابیو وزیر کشور تندرو، با انتشار ویدئویی در محاصره پلیس مسلح، اقدامات آمریکا را محکوم و وعده مقاومت داده است.
مقایسه با حمله آمریکا به پاناما در ۱۹۸۹ یا بازگشت دموکراسی به آرژانتین در دهه ۸۰ گمراهکننده است.
ونزوئلا کشوری بزرگ، پیچیده و بهشدت مسلح با ساختاری امنیتی فرسوده و چندپاره است: ارتشی نفوذپذیر، پلیس مخفی سرکوبگر، شبهنظامیان محلی موسوم به «کولکتیوو»، و گروههای چریکی خارجی.
اگرچه اپوزیسیون مشروعیت مردمی بالایی دارد (حدود ۸۰ درصد حمایت طبق نظرسنجیها)، اما رهبران اصلی آن — ادموندو گونزالس و ماریا کورینا ماچادو — خارج از کشور هستند. حتی در صورت بازگشت، بدون پشتیبانی مسلحانه کافی، کنترل خیابانها دشوار خواهد بود؛ و آمریکا و افکار عمومی آن نیز تمایلی به اشغال طولانی ندارند.
نتیجه: ماهها و شاید سالها بیثباتی، چندپارگی و حتی آشوب.
این پایان بحران نیست؛ آغاز فصل تازهای از آن است.
نشانههای نگرانکننده درباره جانشینی قدرت
الیوت آبرامز: کنفرانس خبری ترامپ ابهامات بزرگی برجای گذاشت. اظهارات تحقیرآمیز او درباره ماریا کورینا ماچادو و تماس با معاون مادورو، نشانهای خطرناک است.
اگر آمریکا از ادموندو گونزالس رئیسجمهور منتخب حمایت نکند و بهجای آن با بقایای رژیم معامله کند، فاجعهای دیگر رقم خواهد خورد.
من نسبت به اثرات پایدار منطقهای این عملیات تردید دارم، اما این اقدام پیام روشنی برای ایران، چین، روسیه و کوبا دارد.
پیروزی تاکتیکی؛ اما ابهام راهبردی
مکس بوت: دستگیری مادورو یک موفقیت عملیاتی چشمگیر بود.
اما تاریخ آمریکا از ۱۹۴۵ نشان میدهد که پیروزی نظامی لزوما به پیروزی سیاسی منجر نمیشود.
ترامپ هیچ «برنامه روز بعد» معتبری ارائه نکرد.
ادعای اداره ونزوئلا توسط آمریکا یادآور فاجعه عراق است.
اگر نتیجه نهایی معامله با همان ساختار فاسد مادوریسم باشد، این عملیات چیزی جز نمایشی پرهزینه نخواهد بود.
اولویت دادن به نفت به جای دموکراسی و ثبات
رکسانا ویجیل: اظهارات ترامپ نشان میدهد هدف اصلی، کنترل نفت است نه بازسازی دموکراسی.
عدم اشاره به انتخابات آزاد، نادیده گرفتن اپوزیسیون و آمادگی برای همکاری با جانشین چاویستی مادورو، همگی حاکی از آغاز یک اشغال نامحدود و نفتمحور است.
پیامد این مسیر، بیثباتی منطقهای و موج جدید مهاجرت خواهد بود؛ هزینهای که همسایگان ونزوئلا بیش از همه خواهند پرداخت.
