به گزارش خبرنگار مهر، قایق که از ساحل روستای صراخیه جدا می‌شود، شهر آرام‌آرام پشت سر می‌ماند و تالاب شادگان پیش چشم گسترده می‌شود؛ پهنه‌ای از آب، نی و آسمان که هنوز هم زندگی در آن جاری است. مردان و کودکان با یک پارو روی قایقی سبک ایستاده‌اند قایق‌هایی که به آن بلم می‌گویند و از نی بافته شده است. خیلی‌ها دیگر قایق موتوری دارند تا سریع و ایمن تر به مقصد برسند و ماهی‌های بیشتری صید کنند.

قایق‌ها به شهر نی می رسند. مسیر رسیدن به «جزیره شهر نی» تنها از دل تالاب می‌گذرد؛ جایی که گردشگر برای رسیدن به آن باید سوار قایق شود و همان مسیری را طی کند که سال‌ها پیش، مردم بومی با قایق‌ها ی سنتی چوبی میان خانه‌ها، محل کار و نیزارها رفت‌وآمد می‌کردند.

جزیره شهر نی که در میانه تالاب بین‌المللی شادگان جان گرفته، امروز به یکی از نقاط تازه‌نفس گردشگری این شهرستان تبدیل شده است. در این جزیره آلاچیق بومی برپا شده تا گردشگران پس از قایق‌سواری، ساعتی را در سکوت تالاب، میان نی‌ها و در هم‌نشینی آب و باد سپری کنند؛ تجربه‌ای که نه با ساخت‌وسازهای سنگین، بلکه با حداقل مداخله انسانی و در هماهنگی با محیط‌زیست شکل گرفته است.

در این جزیره، گردشگرانی از شهرهای مختلف خوزستان یا استان‌های دیگر به اینجا می آیند دیده شده که گردشگران اروپایی از نروژ هم از اینجا خوب استقبال کرده اند آنها پس از پیاده شدن وارد جزیره شده سفارش غذای محلی می‌دهند به فروشگاه صنایع دستی می‌روند و از محصولات و خوراک بومی استفاده می‌کنند.

فضای زیبای این جزیره مکان مناسبی برای عکاسی و فیلمبرداری است. آن هم در کنار مردمی که کسب و کارشان در جزیره است و برای رفتن به محل کار و خانه از قایق استفاده می‌کنند شبیه به ونیز!

ادریس البوعلی سرمایه گذار این جزیره گردشگری به خبرنگار مهر گفت: از سال گذشته در این جزیره شروع به کار کردم و آلاچیق‌ها و مضیف ها را برای پذیرایی از مسافران ایجاد کردیم تا این جزیره بتواند مقصدی برای گردشگران تالاب باشد. کار ما به شدت سخت است چون باید همه وسایل را با قایق به اینجا بیاوریم. بیشتر هزینه‌های ما صرف حمل و نقل و کرایه می‌شود. تا کنون نزدیک به ۶ میلیارد تومان هزینه کرده‌ایم. چون این جزیره فقط بتن بود ولی کاری کردیم که هر گردشگری به تالاب می‌آید، از اینجا هم دیدن کند، به رستوران و کافه‌اش برود و از محصولات صنایع دستی که اینجا فروخته می‌شود خرید کنند و در آلاچیق و مضیف ها پذیرایی شوند.

وی گفت: من فوق لیسانس حسابداری داشتم ولی از آنجا که می‌خواستم در شهرم کار کنم، این جزیره را به مقصد گردشگری تبدیل کردم ولی هنوز مجوز گردشگری ندارم. برای استمرار این شرایط در جزیره گردشگری به حمایت و مجوز نیاز داریم قرار داد ما یک ساله بوده و می‌بایست آن را به ۲۰ ساله تغییر می‌دادند ولی هنوز انجام نشده است.

البوعلی گفت: مسافران این جزیره در ایام عید بیشتر می‌شوند در عید امسال ۱۱۷ هزار گردشگر داشتیم درآمد اینجا ۴ ماه در سال است ولی هزینه‌هایش روزمره است. از ماه مهر تا اسفند، میانگین هفته‌ای ۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر به این جزیره می آیند ولی اوج شلوغی آن اسفند و فروردین است. دهها کیلومتر با نقطه سر به سر هزینه‌ها فاصله وجود دارد.

اکنون ۱۲ نیروی مستقیم و ۷ خانوار درگیر کارهای جزیره هستند و ۱۶ کارگاه صنایع دستی و ۶۷ قایق فعالیت دارند. در این جزیره گردشگران امکان اقامت شب ندارند چون منطقه حفاظت شده است با این حال کارکنان جزیره، زباله‌ها را تفکیک کرده و سیستم سپتیک را اجرا کرده‌اند تا بتوانند برای همیشه از گردشگران جزیره استقبال کنند. البوعلی در نظر دارد پس از رفع مشکلات، این جزیره گردشگری را در تالاب گسترش دهد.