میدل ایست مانیتور می گوید که جهت‌گیری راهبردی قابل مشاهده است. شرط‌بندی ایران پس از ۲۰۲۵ این نیست که «منطقه را برده» است؛ بلکه این است که پس از زنجیره‌ای از خسارت‌ها و در معرض قرار گرفتن‌ها، می‌تواند با زنده ماندن—و بازیابی—از طریق واگذاشتن رویارویی با ردپای فزاینده اسرائیل به دیگرانی که منافع فوری دارند، دوام بیاورد.

اگر می‌خواهید بدانید آیا واگذاری بار واقعاً در جریان است یا نه، به رفتارها نگاه کنید نه به شعارها: تمایل ترکیه به سرمایه‌گذاری در سوریه با وجود خطوط قرمز اسرائیل؛ تداوم واگرایی ریاض–ابوظبی در یمن؛ این‌که آیا کاهش تنش عربستان–حوثی‌ها به یک همزیستی کارکردی بدل می‌شود، در حالی که توجه ریاض به جنوبِ مورد حمایت امارات معطوف می‌گردد؛ و این‌که آیا سیاست‌های دریای سرخ–شاخ آفریقا همچنان بین‌المللی می‌شوند؛ به‌گونه‌ای که تعداد بازیگرانی را که باید بهای بی‌ثباتی را بپردازند افزایش دهد.

در کوتاه‌مدت، بهترین دفاع ایران شاید این باشد که دیگر اصرار نکند خود پرداخت‌کننده صورتحساب باشد، در حالی که توانمندی‌های آسیب‌دیده‌اش را بازسازی می‌کند./ جماران