هتل محل اقامت تیم ملی فوتبال ایران در مکزیک در فاصله کمتر از 240 کیلومتری (150 مایلی) از ورزشگاه محل برگزاری مسابقات جام جهانی در شهر لس آنجلس قرار دارد. ورودی هتل "ماریوت" در شهر "تیخوانا" مکزیک، با موانعی احاطه شده است و پلیس و اعضای گارد ملی مکزیک به طور کاملا مسلح در اطراف آن استقرار یافته اند. هیچ کس بدون رزرو هتل یا اجازه ویژه وارد نمیشود.
به گزارش عصرایران، خبرنگار خبرگزاری آسوشیتدپرس در گزارشی میدانی حال و هوای شهر تیخوانا و هتل محل اقامت تیم ملی فوتبال ایران در مکزیک را یک روز پیش از برگزاری مسابقه دوم تیم ملی ایران در برابر بلژیک شرح داده و نوشته:
با وجود تنشها و چالشهای پیرامون حضور ایران در جام جهانی، صبح زود شنبه حال و هوای داخل هتل چهار ستاره آرام و حتی شاد است. دهها هوادار با هیجان مشترک خود برای دیدن بازیکنان تیم قبل از عزیمت به دومین بازی مرحله گروهی، با هم معاشرت میکنند و به هم پیوند میخورند.
"لوکاس ضرابی"، 13 ساله و از هواداران تیم ملی ایران میگوید: "میخواستم برای حمایت از فوتبال ایران پایین بیایم و وقتی از ساختمان خارج میشوند، آنها را تشویق کنم و خوشحالشان کنم." این نوجوان که در بازی منجر به تساوی 2-2 روز دوشنبه گذشته با نیوزیلند حضور داشت و بلیط بازی روز یکشنبه مقابل بلژیک را هم دارد، یکی از چندین هوادار اهل لسآنجلس است که با ماشین به هتل آمده و در کنار تیم مانده است. دیگران از شهرهایی چون سن خوزه، کالیفرنیا و حتی میامی ایالت فلوریدا پرواز کردند و در هتلی که فاصلهاش با مرز آمریکا 6 کیلومتر (4 مایل) هم نیست، حاضر شدند.
برخی گفتند که حضور در هتل به دلیل آنچه که آنها شرایط ناعادلانه تحمیل شده بر تیم ملی ایران توصیف میکنند، مهم است. پس از شروع جنگ، تیم ایران مجبور شد کمپ اصلی خود را از شهر "توسان" ایالت آریزونا آمریکا، به شهر تیخوانا مکزیک منتقل کند. یازده نفر از مسئولان و کارکنان تیم ویزای آمریکا دریافت نکردند. ایالات متحده همچنین درخواستهای ایران برای ورود دو روز قبل از مسابقات را رد کرده است - و دستور داده است که تیم باید بلافاصله پس از بازی آنجا را ترک کند. عباس افتخاری از هواداران تیم ملی ایران که در ایران متولد شده و بیش از 40 سال در ایالات متحده زندگی کرده است، میگوید: "هر نکته فنی کوچکی کار را برای تیم دشوار میکند. من فکر میکنم این موضوع آنها را از نظر روانی و همچنین جسمی تحلیل خواهد برد."
فدراسیون فوتبال ایران در مورد موانع صحبت کرده و گفته است که به فیفا شکایت خواهد کرد.
هدایت ممبینی، دبیرکل فدراسیون فوتبال ایران، روز جمعه گفت: "فوتبال نباید قدرت خود را به سیاست ببازد." او افزود که این محدودیتها "مطمئنا تاثیر منفی بر ما دارند، اما ما سعی میکنیم با غرور ایرانی خود بر این مشکلات غلبه کنیم."
از زمان ورود تیم در 7 ژوئن، علی اسلامی تقریبا هر روز از دروازههای هتل بازدید کرده است.
اسلامی که وقت خود را بین کالیفرنیای جنوبی و تیخوانا تقسیم میکند، گفت: "این بهترین لذت برای من است. برای آنها آرزوی موفقیت کردم، به آنها گفتم که سخت است اما آنها کارهای عالی انجام میدهند." او روز جمعه دوباره آنجا بود و منتظر بازگشت بازیکنان از تمرین عصرگاهی در ورزشگاه "کالینته"، خانه تیم فوتبال باشگاه "خولوس" از لیگ مکزیک، بود.
او گفت: "من 50 سال است که در آمریکا هستم - دیدن تیمی که در 50 سال گذشته ندیدهام، احساسیترین اتفاق بوده است."
برخی از هواداران ایران از انتقامجویی دیگر اعضای خارج از کشور به خاطر حمایت از تیم میترسند و اصرار دارند که به عشق فوتبال و بازیکنان، نه سیاست، در تیخوانا بودهاند. افتخاری نگران است که حال و هوای اولین مسابقه ایران، جایی که هواداران و برخی معترضان با هم درگیر شدند، بر بازیکنان تاثیر گذاشته باشد.
افتخاری میگوید: "به محض اینکه میبینند هموطنانشان علیه آنها شعار میدهند، این موضوع تاثیر روانی منفی بر آنها نیز میگذارد. اما، در حال حاضر اوضاع اینگونه است."
کمی بیش از 24 ساعت تا شروع بازی ظهر یکشنبه ( به وقت آمریکا)، فقط هواداران ایرانی نیستند که به این جو کمک میکنند. گروهی از مهمانداران هواپیما از چین که در هتل اقامت دارند، با پوشیدن کلاههای دلقک و تکان دادن شالهایی با رنگهای قرمز، سفید و سبز، هیجان را در آغوش میگیرند. و هواداران فوتبال اهل تیخوانا مشتاقند تا مهماننوازی محلی خود را نشان دهند. ایران برخلاف ایالات متحده، روابط دیپلماتیک با مکزیک دارد و به دنبال انتقال مسابقات مرحله گروهی خود به کشوری بود که در آن سفارت دارد.
ابوالفضل پسندیده، سفیر ایران در مکزیک، در آن زمان گفت: "ما مردم مکزیک را خیلی دوست داریم و برای ما، بهترین وضعیت این است که بازیهایمان در مکزیک برگزار شود."
لئوناردو رامیرز لوپز، یک هوادار فوتبال 10 ساله اهل تیخوانا، آلبوم امضای خود را در دست دارد به این امید که امضاهای بیشتری بگیرد.
او میگوید: "این یک تیم جدید است که من تجربهای با نحوه بازی آنها ندارم." اما ایران در حال حاضر سومین تیم مورد علاقه او، پس از کلمبیا و آرژانتین است.
پس از بیش از دو ساعت انتظار، دهها هوادار با ورود بازیکنان به لابی، شروع به تشویق میکنند. اعضای تیم لبخند میزنند و دست تکان میدهند و برای گرفتن چند امضا میایستند. هر بازیکن قبل از رفتن، یک جلد قرآن را میبوسد و پیشانیاش را به آن میچسباند و سپس سوار اتوبوس به سمت فرودگاه تیخوانا میشود.
هواداران فریاد میزنند: "ایران، ایران! هووووو، هووووو!" و شروع به خواندن میکنند.
