در آستانه جامجهانی ۲۰۲۶، مصاحبهای از علیرضا جهانبخش در رسانههای خارجی منتشر شده که کاپیتان تیم ملی ایران در بخشی از آن میگوید: «اگر وقتی ۱۲ سالم بود کسی میگفت ۲۰ سال بعد در چهارمین جام جهانیات بازی میکنی، حتما میخندیدم اما امیدوارم در چند روز آینده آماده بمانم و به این هدف برسم. این واقعا فوقالعاده خواهد بود.» خب البته ما به علیرضا اطمینان میدهیم که در چند روز آینده هر اتفاقی هم که برای او بیفتد، باز جامجهانی را از دست نخواهد داد و نگرانیاش از این بابت بیهوده است. یعنی اصلا فرمی ناآمادهتر از شرایط کنونی او وجود ندارد که قرار باشد بعدا اتفاق بیفتد و این بازیکن ۳۲ ساله را از فهرست تیم ملی خارج کند!
راستش اگر جهانبخش ۲۰ سال پیش به فرضیه حضورش در چهار جامجهانی میخندید، این ماجرا همین امروز هم برای ما خندهدار است، منتها خندهای تلخ، از جنس حیرت و ناباوری. او طی سه دوره قبلی حضورش در جامهای جهانی، مجموعا ۸ بار به میدان رفته؛ ۳ بار به عنوان بازیکن اصلی و ۵ نوبت به عنوان مهره تعویضی. جمع حضور علیرضا در زمین هم روی هم ۲۹۸ دقیقه بوده که در این مدت به عنوان وینگر آمار صفر گل زده و صفر پاس گل را به ثبت رسانده است. بله خب؛ گل زدن و گل ساختن در جامجهانی کار سادهای نیست، اما در لیگ درجه دوم بلژیک چطور؟ یعنی آنجا هم کاپیتان تیم ملی ایران باید در تیم قعر جدولی روی نیمکت بنشیند و مجموع گلها و پاس گلهایش به تعداد انگشتان یک دست نرسد؟
جهانبخش در چنین شرایطی، همچنان به تیم ملی دعوت میشود و حتی بازوبند کاپیتانی آن را به دست میبندد. او به عنوان مثال نسبت به همپستی بسیار جوانتر و موثرترش یعنی مهدی هاشمنژاد ترجیح داده میشود. به این ترتیب وینگر موفق تراکتور باید از خانه مسابقات را ببیند تا جهانبخش پوکر حضورهایش در جامجهانی را کامل کند. بله خب؛ طبیعتا خندهدار هم هست!
