در جریان مهاجرت سالانه، گوزن‌های یالدار اغلب با یکی از خطرناک‌ترین مراحل سفر خود که عبور دسته‌جمعی از رودخانه‌های خروشان است، روبه‌رو می‌شوند.

به گزارش فرارو، در برخی نقاط عبور، هزاران حیوان به‌طور هم‌زمان گرد هم می‌آیند و به‌دنبال غریزه طبیعی خود، برای رسیدن به مراتع تازه در سوی دیگر رودخانه، به جلو حرکت می‌کنند. زمانی که گله سرانجام تصمیم به عبور می‌گیرد، تعداد زیاد حیوانات هم به یک راهبرد بقا تبدیل می‌شود و هم به یک خطر جدی.

با ورود هم‌زمان شمار زیادی از گوزن‌ها به آب، رودخانه به سرعت مملو از بدن حیواناتی می‌شود که در تلاش برای حفظ تعادل خود در جریان‌های عمیق و گاه غیرقابل پیش‌بینی آب هستند. در چنین شرایطی، حیوانات پیشاپیش گله تقریباً راهی برای بازگشت ندارند و گوزن‌های پشت سر نیز بدون آگاهی از خطرات پیش رو، همچنان به جلو فشار می‌آورند.

زمانی که مسیر عبور شلوغ و متراکم می‌شود، هرج‌ومرج آغاز می‌شود. برخی حیوانات تعادل خود را از دست می‌دهند و در اثر جریان آب یا فشار شدید گله از پشت، به اطراف رانده می‌شوند. در این آشفتگی، تعدادی از آن‌ها هنگام شنا کردن یا تلاش برای حرکت برخلاف جریان آب دچار فرسودگی و خستگی شدید می‌شوند و اگر نتوانند به‌سرعت خود را به زمین محکم برسانند، ممکن است زیر آب فرو بروند.

شتاب و فشار جمعی گله گاهی ناخواسته برخی افراد را در میان موجی بی‌وقفه از حرکت رو به جلو گرفتار می‌کند و امکان نجات را از آن‌ها می‌گیرد. به همین دلیل، این عبورهای گروهی که بخشی طبیعی و ضروری از چرخه مهاجرت به شمار می‌روند، گاه به مرگ دسته‌جمعی شمار زیادی از حیوانات بر اثر غرق‌شدگی منجر می‌شود.

این صحنه‌ها یادآور واقعیتی تلخ از حیات وحش هستند، اینکه بقا تنها به قدرت یا سرعت وابسته نیست، بلکه به زمان‌بندی، شرایط محیطی و فشار غیرقابل پیش‌بینی حرکت جمعی در مقیاسی عظیم نیز بستگی دارد.