این مسئله بهخصوص بین سرخابیهای پایتخت بیشتر از همه دیده میشود. اتهامزنی، توهین، تحقیر و شاخ و شانه کشیدن برای هم کمترین کاری است که این روزها از جانب مسئولان دو تیم دیده میشود. اتفاقات زشتی که در حاشیههای حضور تیم ملی در جام جهانی و شرایط خاص کشور چندان دیده نمیشود. هرچند که اگر اوضاع مساعد هم بود این قبیل رفتارهای سخیف اصلاً ارزش پرداختن و توجه هم نداشت.
این چنگ و دندان به هم نشان دادنها از سوی باشگاهها در حالی رخ میدهد که طی چند دهه گذشته حضور این تیمهای بیتالمالخور و همیشه مدعی توخالی حاصلی جز شکست و تحقیر برای فوتبال ایران نداشته است.
هنوز یادمان نرفته مسابقات پرسپولیس و استقلال با نمایندگان کشورهای عربی را، مسابقاتی که وقتی بازی به دقایق میانی نیمه اول رسیده بود دست به دعا برمیداشتیم تا بازی همین حالا با همین چند گلی که دریافت کردهایم، تمام شود. حالا این دو تیم همیشه بازنده در آسیا و بقیه تیمهایی که دست کمی از این دو مدعی ندارند و اگر بیشتر از آنها دستشان به بیتالمال دراز نباشد کمتر نیست، برای حضور دوباره در آسیا به جان هم افتادهاند و به قول معروف «پته هم را روی آب میریزند.»
یکی نیست در این میان به این جماعت بازنده همیشه مدعی بگوید، اصلاً الان هر کدامتان را که خواستید معرفی کردند به کنفدراسیون فوتبال آسیا، بروید که چه بشود؟ بروید که باز هم آبروی نداشته فوتبال باشگاهی ایران را ببرید؟ بروید که باز هم کیسهگل باشگاههای عربی شوید، آن هم در روزهایی که همین کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس کمر به نابودی ما بستهاند.
بهطور حتم آنچه باشگاههایی، چون استقلال و پرسپولیس با مدیریتهای افتضاحشان در سر دارند فقط و فقط مسئله پول است. این قماش نه به فوتبال فکر میکنند و نه به عزت و اعتبار ایران. اینها تنها میخواهند از محل کنفدراسیون فوتبال آسیا درآمدی داشته باشند تا آن را هم مانند بیتالمال و پول مردم ایران خرج سوءمدیریتهای خودشان کنند، والا همه خوب میدانیم سطح فوتبال باشگاهی ایران سالهاست پایینتر از تیمهای درجه دوم و سوم آسیایی است و اگر برخی اتفاقات رخ ندهد و برخی تیمها در نتیجهگیری ناموفق نباشند، فوتبال باشگاهی ایران هیچ جایگاهی در سطح اول آسیا نخواهد داشت. دعوای زشتی که امروز شاهد آن هستیم، دعوا بر سر پول است، پولی که سالهاست به دست آمده و خرج فوتبال نشده تا فقط شاهد شکست تیمهای باشگاهی در رقابتهای آسیایی باشیم.»
