به گزارش تحریریه معدن خبرگزاری صداو سیما، سعید صمدی، با تأکید بر نقش تعیینکننده این سوخت در سبد انرژی جهان گفت: حدود ۴۰ درصد انرژی دنیا همچنان از طریق زغالسنگ تأمین میشود و با وجود توسعه انرژیهای تجدیدپذیر، این ماده همچنان یکی از ارکان اصلی تأمین انرژی در کشورهای مختلف است.
وی ارزان بودن، سهولت ذخیرهسازی و سادگی بهرهبرداری در مقایسه با گاز و نفت را از مهمترین دلایل تداوم اقبال جهانی به زغالسنگ عنوان کرد.
صمدی درباره تأثیر تنشهای ژئوپلیتیکی اخیر بر بازار انرژی اظهار داشت: افزایش قیمت نفت و گاز پس از تشدید تنشها، زمینه رشد ۳۵ تا ۴۰ درصدی قیمت زغالسنگ را فراهم کرد. هرچند به دلیل پایان فصل زمستان شدت این رشد محدودتر شد، اما پیشبینی میشود با نزدیک شدن به ماههای سرد، تقاضا مجدد افزایش یابد.
به گفته او، بسیاری از کشورها در حال ذخیرهسازی زغالسنگ هستند و فعالیت نیروگاههای زغالسوز نیز در برخی کشورها به دلیل محدودیت گازرسانی افزایش یافته است.
دبیر انجمن زغالسنگ ایران با اشاره به ظرفیتهای بالقوه این صنعت در کشور افزود: ذخایر زمینشناسی زغالسنگ ایران حدود ۱۴ میلیارد تن و ذخیره قطعی ۲ میلیارد تن برآورد میشود، اما تولید سالانه تنها ۴ میلیون تن است. سالها وابستگی به گاز و فرآوردههای نفتی باعث عقبماندگی این بخش شده است.
صمدی با بیان اینکه توسعه این بخش حداقل دو سال زمان نیاز دارد، از ارائه پیشنهادهایی برای استفاده صنایع سیمان از زغالسنگ بهعنوان سوخت جایگزین و همچنین ساخت نیروگاههای زغالسوز خبر داد.
وی یکی از موانع اصلی توسعه این صنعت را قیمتگذاری دستوری و تکمشتری بودن بازار دانست و گفت: در سال ۱۴۰۳ متوسط قیمت زغالسنگ داخلی ۷.۵ میلیون تومان بوده، در حالی که نمونه وارداتی بیش از ۲۱ میلیون تومان قیمت دارد. این اختلاف عمدتاً به سازوکار بازار مربوط است نه صرفاً کیفیت.
صمدی همچنین با اشاره به جوان و کمعمق بودن معادن زغالسنگ کشور، مزیت زمینشناسی را عاملی برای کاهش هزینه سرمایهگذاری دانست و افزود: ورود بخش خصوصی زمانی محقق میشود که تولید اقتصادی و قیمتگذاری واقعی باشد.به گفته او، صادرات زغالسنگ ایران همچنان محدود است و سال گذشته مجموع صادرات زغالسنگ و مشتقات آن تنها ۳۰۰ تا ۴۰۰ هزار تن بوده، در حالی که کشورهایی مانند ترکیه و پاکستان به ترتیب ۱۱۰ و ۳۵ میلیون تن مصرف سالانه دارند.
صمدی توسعه این صنعت را منوط به تدوین سیاستهای بلندمدت، ثبات قوانین، جذب سرمایهگذاری، استفاده از فناوریهای نو و تأمین ارز برای واردات ماشینآلات ایمنی دانست و تأکید کرد: «اگر این الزامات فراهم شود، زغالسنگ میتواند ظرف ۲ تا ۳ سال بخشی از کمبود انرژی کشور را جبران کرده و به یکی از پایههای امنیت انرژی ایران تبدیل شود.
