برترینها: حمید هیراد سالها مریض بود و آن خبری که نیامد میآمد، بالاخره آمد! دیروز مراسم خاکسپاری او انجام شد و خب مطابق آنچه که انتظار میرفت نفرات مشهور کمی در مراسمش حضور داشتند. شرایط جنگی دل و دماغ برای کسی نداشته و دیروز هم جز حسین رفیعی، نعیمه نظامدوست، آن دو خواننده ماکانبند، شخص مشهور دیگری در خاکسپاری هیراد نبود.
یک نفر اما به شکلی عجیب سوگوار بود، راغب! او که سال پیش هم یک کنسرت مشترک با هیراد برگزار کرده بود و در تمام این سالها در کنار حمید هیراد به نوعی رفاقت داشت.
جنس صدای راغب و کارنامه کاری او چیز جذاب چندانی ندارد، حزن اغراق شده صدایش و ترانههای سادهانگارانه و دمدستی راغب، شخصیت هنریاش را به شدت معمولی نشان میدهد اما خب وقتی بحث رفاقت وسط میآید باید نوشت که راغب به قولی در آزمون رفاقت سربلند بوده است.
آن گریهها و بیتابی دیروزش در سوگ مرگ ناباورانه حمید هیراد مطمئنا در حافظه خواهد ماند.
شاید دیروز در میانه جنگ و اخبار مرتبطش به طور موقت خیلی دیده نشود اما احتمالا در بلندمدت و بعدها فقدان هیراد و شکل سوگواری راغب یک مثال برنده برای رفاقت خواهد بود.
نوشتن از احساسات انسانی و از چیزهایی که حالا شاید خیلی ضروری به نظر نمیرسد امتداد میل به زندگی است. راغب به عنوان یک انسان و نه در جایگاه یک هنرمند، زندگی را به یاد آورد. ارزش ادامه دادن و ادامه دادن. او شاید خواننده خوبی نباشد اما دیروز ثابت کرد آدم خوبی است و حالا همین خیلی زیاد و در عین حال کاملا کافیست.
